Flashback. 22 Ιανουαρίου 2005. H τελευταία μου συναυλία.  Καθώς περπατούσα στη Λιοσίων, η αίσθηση ότι πλησίαζα στο σωστό σημείο με κάθε βήμα γινόταν και πιο έντονη. Συνέχεια »

Αυτό με τους τίτλους πρέπει να το κοιτάξω κάποια στιγμή. Και αυτό θα έπρεπε να πω μάλλον. Τέλος πάντων. Με τα βλογ δεν τα παω καλά. Συνέχεια »

Άλλες φορές γεμάτα προσμονή, άλλες χαρά, λύπη, απελπισία, βαριεστημάρα, θάνατο, ελπίδα και τις περισσότερες φυγή. Συνέχεια »

Χωρίς τίτλο, χωρίς εισαγωγή, χωρίς σκοπό. Does anybody else in here… Συνέχεια »

Έγραψα και έσβησα δεκάδες αρχές. Καμμία δεν μου έκανε. Μοιάζαν όλες με τέλος. Δεν μου έμεινε τίποτα άλλο. Συνέχεια »

Με θυμάμαι στα σπίτια φίλων, εκείνα τα χρόνια, να ξεφυλλίζω βιβλία και να χαζεύω δίσκους. Μακριά από τους καναπέδες και τα τραπέζια που υπήρχε η δράση. Συνέχεια »

Αυτό το μήνυμα είναι ειδικό και με στόχο εντελώς συγκεκριμένο. Όσο το να στρέφεις ένα βέλος προς τον ήλιο. Σαφώς εντελώς παράλογο. Θα καταλάβεις όμως.

Συνέχεια »

Τα κινούμενα σχέδια είναι για παιδιά. Ναι, καλά. Τα δάκρυα είναι διάφανα. Ναι, καλά. Εντάξει, μερικές φορές είναι στο χρώμα που έχουν τα λασπόνερα. Συνέχεια »

Μεγάλο πράγμα η συνήθεια. Το κατέβασα, ετοίμασα το usb flash και μετά σκέφτηκα πως δεν έχω πια netbook. Θα βρω τρόπο όμως να το δοκιμάσω. Ως τότε και για όποιον ενδιαφέρεται να δοκιμάσει το Chrome Os Zero, ακολουθούν χρήσιμοι σύνδεσμοι με οδηγίες και όλες τις απαραίτητες πληροφορίες. Συνέχεια »

Παλιά, όταν ήμουν πολύ νέα, έπαιζα ένα παιχνίδι με τον εαυτό μου και τους άλλους. Ένα παιχνίδι που το αγαπούσα και το μισούσα. Κατασκόπευα τους ανθρώπους. Δεν παραβίαζα τίποτα, απλά παρατηρούσα προσεχτικά και “έβλεπα” αυτά που ήταν πίσω από τις εικόνες και τις λέξεις, εκτός από τον Αλέξη που τον έβλεπαν όλοι. Ίσως και να το παίζω ακόμα. Συνέχεια »

Τώρα αυτό ξεκίνησε σαν ένα από κείνα τα θεματάκια τα επετειακά. Να είμαστε καλά, να περνάμε καλά, να ευτυχήσουμε, να κονομήσουμε και δε συμμαζεύεται. Ίσως και να καταλήξει σαν τέτοιο. Έτσι κι αλλιώς κάθε φορά που αρχίζω να γράφω, δεν ξέρω ούτε τι θέλω να πω, ούτε που θα καταλήξω, ούτε αν θα καταλήξω. Συνέχεια »

…ξανά που γίνονται απολογισμοί, ισολογισμοί και συχνά παραλογισμοί. Αποφεύγω να σκέφτομαι τι πέρασε, όπως αποφεύγω να κάνω σχέδια για ότι θάρθει. Δε μιλάω για τα οργανωτικά και απαραίτητα να κυλάει η ζωή αλλά για τα ιδιαίτερα. Αυτά που δίνουν νόημα. Συνέχεια »