Καλά ήταν. Καμμιά δεκαριά άτομα, σε σπίτι που, βασικό αυτό, δεν έπρεπε να συγυρίσω εγώ. Διάθεση να ξεχαστούν, παραμεριστούν, πνιγούν όλα και με πολύ χαλαρή και άνετη σχέση μεταξύ μας. Δεν περνάω τη “σαρκοφάγα” φάση μου, οπότε τα δρώμενα γύρω στο τζάκι δεν με συγκίνησαν. Περνάω όμως την “υπογλυκαιμική” μου φάση, οπότε το τραπεζάκι με τα γλυκά και το (αγαπημένο μου) κόκκινο κρασί με τράβηξε από την αρχή και εκεί παρέμεινα σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς. (συνέχεια…)

ή μήπως ελεύθερη πτώση; Ότι βγει, δεν έχω τίποτα να χάσω.

Είχα πει να μην γράφω τα βράδια, εκτός αν έχω πολύ συγκεκριμένο και ακίνδυνο θέμα. Το κράτησα σχεδόν ένα μήνα, καλά είναι. Μάλλον περνάω τη φάση που σταματάνε να ισχύουν πράγματα που είχα πει να κρατήσω. Έστω κάποια από αυτά. Είχα πει να μην οδηγήσω ξανά και το κράτησα πολλά χρόνια. Τώρα ήρθε η ώρα του πάλι, το ίδιο θα έκανε οποιοσδήποτε κάτω από τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν. Ειδικά κάποιος που ήξερα και “έφυγε”. (συνέχεια…)

Μπορεί να περάσει καιρός χωρίς να αναζητήσω, χωρίς να επιθυμήσω ή να θελήσω να αποκτήσω οτιδήποτε. Μετά έρχεται μια μέρα ή νύχτα και ξαφνικά, από το πουθενά ή για ασήμαντη αφορμή, θέλω χθες αυτό που μου τράβηξε την προσοχή. Δεν μπορώ να περιμένω ούτε μια ώρα. Μάλλον δε θέλω, άσχετα αν θα αναγκαστώ ή θα μπορούσα να περιμένω όσο χρειάζονταν ή και μπορεί να μην το αποκτήσω ποτέ. Σημασία έχει ότι το θέλω πολύ και τώρα. (συνέχεια…)

Έχω δυσκολίες να συνειδητοποιήσω ότι μεγαλώνω. Όχι ότι δεν τραβάω τα ζόρια που αναλογούν στα άτομα της ηλικίας μου και στις συνθήκες ζωής των “μεγάλων”, αλλά κάπου μέσα μου κάτι δεν κολλάει. Σα νάχει γίνει κάποιο λάθος και να είμαι για rollback στη database της ζωής μου. Αυτά όμως γίνονται μόνο στο pc και όχι στη ζωή. Συνεχίζω λοιπόν τον καθημερινό αγώνα γεμάτη απορία, για το πως είναι δυνατό να μεγάλωσα και πως συνέβει αυτό σε μένα. (συνέχεια…)

Ξεκίνησα να μαθαίνω για τα αστέρια, πριν πάω σχολείο, από τον πατέρα μου. Από τα πρώτα πράματα που έμαθα ήταν το πόσο μεγάλα είναι και πόσο μακριά. Σύντομα γεννήθηκε μέσα μου η επιθυμία να ταξιδέψω σ’ αυτά. Μεγαλώνοντας έμαθα ότι αυτό δεν γίνεται, έτσι οι προορισμοί έγιναν πιο κοντινοί. Πολύ κοντινοί. Τα μόνα μακρινά ταξίδια που έχω κάνει, είναι με το μυαλό μου. Κι από αυτά τα περισσότερα, δεν ήταν καν προς τα “έξω”. (συνέχεια…)

Στις γυναίκες αρέσουν οι άντρες που δεν φοβούνται τα δύσκολα και δεν σταματάνε μπροστά σε κανένα εμπόδιο μέχρι να κατακτήσουν το στόχο τους. Η σπάνια κατηγορία των αντρών, κυνηγών και κατακτητών, (πως τα λέω…) που ξέρουν να ψάχνουν, να βρίσκουν, να εκτιμάνε το σπάνιο “εύρημα” και να το κρατάνε κοντά τους. Μια περιγραφή που ταιριάζει στους Linux χρήστες. Αναπόφευκτα λοιπόν, στις γυναίκες αρέσουν οι άντρες που χρησιμοποιούν Linux. (συνέχεια…)

Η ώρα κόντευε δώδεκα και το χιόνι έπεφτε πυκνό. Τεράστιες απαλές νιφάδες ξεχύνονταν από ένα γκριζόμαυρο, απόκοσμο ουρανό. Οι άνθρωποι τυλιγμένοι σε χοντρά και άχαρα ρούχα, σκυφτοί και βλοσυροί, γλυστρούσαν σε μισάνοιχτες πόρτες που κλείναν πίσω τους βιαστικά. Ακόμα και όσοι ήταν αναγκασμένοι να μιλήσουν με άλλους, περιόριζαν τις λέξεις στα απαρραίτητα. (συνέχεια…)

Ξεκίνησα να γράψω με νεύρα. Με διάθεση να ξεσπάσω για ένα σωρό μικρά και ασήμαντα σπασίματα. Ενοχλητικές λεπτομέρειες και εκρεμμότητες που από μόνες τους αντέχονται και αντιμετωπίζονται, αλλά όταν μαζεύονται όλα μαζί, κάνουν την κατάσταση αβάσταχτη και το παραμικρό μπορεί να είναι Η σταγόνα. Ειδικά όσο προχωράει η μέρα και τα “μικρά σπασιματάκια” συνεχίζουν, τα πράγματα γίνονται σοβαρά και το μάτι αρχίζει και γυαλίζει επικίνδυνα. (συνέχεια…)

Σήμερα ήμουν θλιμμένη. Ίσως πιο σωστά θα ήταν να έλεγα “πεσμένη”. Ένα όνειρο χθες βράδυ, από τα σπάνια που βλέπω, γεμάτο φανταστικές ιστορίες κλεμμένες από την αποθήκη του ανικανοποίητου, το χιόνι που έφυγε, ο καιρός της θάλασσας που αργεί να έρθει, είναι και αυτό το “δράμα” που συμπληρώνει την αστεία πλευρά μου. Όλη μέρα το άφηνα να κυλάει κάνοντας τα συνηθισμένα, αγνοώντας το. Ως απόψε, ως πριν λίγο. (συνέχεια…)

Έμαθα για την ύπαρξη του OpenGEU (πρώην Geubuntu) μόλις χθες, μέσα από την καινούρια στήλη του myubuntu.gr: Weekend break. Εκεί, ανάμεσα στις άλλες προτάσεις του Αχιλλέα για χαλαρωτικό Κυριακάτικο διάβασμα, ήταν και η παρουσίαση του Αλέξανδρου στο Geubuntu. Μια διανομή που αναμειγνύει την ευκολία του Ubuntu με τη δύναμη του Gnome και την ομορφιά του Enlightenment. Το “κοκτέηλ” έμοιαζε δελεαστικό και αποφάσισα να το δοκιμάσω. (συνέχεια…)

Το χιόνι που περιμέναμε τόσο καιρό, ήρθε. Εδώ στα μέρη μου, κοντά στη θάλασσα, είναι δύσκολο να δούμε “άσπρη μέρα”. Σπάνιο φαινόμενο και κρατάει λίγο, γι αυτό και οι στιγμές που χιονίζει είναι ιδιαίτερες. Στιγμές που ηρεμεί η ψυχή καθώς το βλέμμα παρακολουθεί τις νιφάδες που χορεύουν. (συνέχεια…)

Ο πονοκέφαλος είναι φριχτός. Κρίση ημικρανίας που αποτραβιέται για λίγο και μόνο με τη χρήση δυνατών, σχεδόν παραισθησιογόνων, παυσίπονων. Μετά έρχεται ξανά. Όταν με πιάνει χάνω τον κόσμο, δεν αντέχω ήχους, φώτα, κινήσεις. Ξαπλώνω με σβηστά φώτα και περιμένω τα χάπια να δράσουν. Δεν κοιμάμαι αλλά δεν είμαι ούτε ξύπνια. Σα ναρκωμένη. (συνέχεια…)