Όταν ακούω τις μουσικές που αγαπάω, τις μουσικές που με συνόδεψαν στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, οι εικόνες που σκέφτομαι είναι άχρονες. Πρόσωπα, μέρη, σκηνικά, όλα παγωμένα στο χρόνο. Είναι όλα όπως τότε που τα γνώρισα, όπως τότε που τα αγάπησα.
Ακόμα και όταν βρίσκομαι σε συναυλίες σήμερα, ακόμα και όταν βλέπω σε μεγάλη πια ηλικία, τα άτομα που θαύμαζα παλιά, στα μάτια μου η εικόνα είναι εκείνη. Ίσως να φταίει η ένταση, η αδρεναλίνη, ο φωτισμός, μα όλα δείχνουν όπως στο παρελθόν. Το ίδιο και όταν ακούω μουσική. Ο χρόνος είναι παγωμένος. Κάπου μέσα μου ξέρω τι συμβαίνει, είναι όμως μια υπέροχη αίσθηση και τέτοιες αισθήσεις δεν τις σκοτώνεις εύκολα για χάρη της πραγματικότητας.
U.F.O. - Lights out (τότε)
Είναι όμως κάποιες στιγμές στην καθημερινότητα, όταν η εικόνα έρχεται χωρίς τη μαγεία της ατμόσφαιρας, που σε χτυπάνε κατά πρόσωπο. Έβλεπα σήμερα το Profession of violence και ενώ η φωνή ήταν άχρονη, ήρθε η εικόνα και με εκτέλεσε. Το βέλος του χρόνου με “σκότωσε”.
U.F.O. - Profession of violence (τώρα)
Ο Θανάσης μου πρότεινε να δω το “This is Spinal Tap“. Αν μπορούσα να σταματήσω να γελάω, σίγουρα θα έκλαιγα. Tο δεύτερο προϋποθέτει μια σχετική ηλικία και μεταλλικά ακούσματα ακόμα.
Με έβαλε σε σκέψεις, σε αναζητήσεις, σε προβληματισμό… Τι κάνω εγώ εδώ; Έτσι είμαι; Έτσι είμαι.
Sober by Tool
κάηκε ups? 
νόμιζα δεν μασάνε από αυτά
)
Ανακατεύοντας, ήχους, αισθήσεις, συναισθήματα, μνήμες και βάζοντας τα μέσα σε σάρκα με κυτταρική δομή, φτιάχνεις τον άνθρωπο ….
Ο χρόνος είναι αεικίνητος, κυλάει αργά και σταθερά, μια φωτογραφία, ένα video .. ή ένα κείμενο μπορεί και παγώνει αυτήν την παγκόσμια σταθερά… δεν είναι υπέροχο να είσαι άνθρωπος ; Να έχεις τέτοιες δυνάμεις..;
Always look at the bright side of life….
It goes to 11 ! :p
nkarakasis Προσπαθώ (ίσως και όχι). Καλά είναι πάντως.
Κώστα κορυφαίο (και όχι μόνο αυτό, κάποιες στιγμές έκλαιγα από τα γέλια):
http://www.youtube.com/watch?v=akaD9v460yI
A, κάποια που μεγάλωσε με Jethro Tull, τι καλά!
ΥΓ: Το βιντεάκι στο youtube κορυφαίο!!!
Κόλημα με την σχέση ροκ και ηλικίας δεν θα πρέπει να υπάρχει. Οι παλιοί καλλιτέχνες φρόντησαν να το ξεπεράσουμε. Σωστά;
My first and last time with you
And we had some fun.
Went walking through the trees, yeah!
And then I kissed you once.
Oh I want to see you soon
But I wonder how.
It was a new day yesterday
But its an old day now.
Spent a long time looking
For a game to play.
My luck should be so bad now
To turn out this way.
Oh I had to leave today
Just when I thought Id found you.
It was a new day yesterday
But its an old day now.
tasosdev
“Κόλημα με την σχέση ροκ και ηλικίας δεν θα πρέπει να υπάρχει.”
Κόλλημα με την ηλικία;
Ή μήπως να κάνει κανείς τον κινέζο; Είναι και φέτος της μοδός, λόγω Ολυμπιακών αγώνων.
Κανένα πρόβλημα egathetos με οποιαδήποτε ηλικία.
)
Υπάρχει κανείς οποιασδήποτε ηλικίας που δεν τον πιάνουμε;
(Το παν είναι να είσαι ανέμελος
Καλή η Ελλάδα αν δεν υπήρχαν οι ρουφιάνοι!
Και στο θέμα μας, μπορείς να απολαμβάνεις ροκιές και μετά τα 40-50 αλλά αμφιβάλλω αν μπορείς να ΄χεις το rock feeling, που είναι κάτι άλλο. Σα να λέμε, rock feeling είναι να κάνω ότι συμπεραίνω (ότι είναι αποτέλεσμα δικής μου σκέψης) και όχι ότι μου λένε. Εξάλλου δεν χρειάζομαι συμβουλάτορες για να κάνω βλακείες, τα καταφέρνω μιά χαρά και μόνος μου!
Ότι κάτι λείπει… είναι γεγονός, λείπει. Αλλά δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το ότι μου λένε τι να κάνω, αυτό που λες έλλειψη rock feeling.
Νομίζω ότι ποτέ δεν με περιόρισε κανένας, περισσότερο από ότι περιορίζω εγώ τον εαυτό μου. Και τώρα και τότε. Αυτό που νιώθω διαφορετικό είναι ότι τότε το feeling δεν με απασχολούσε, έφτανε που το ένιωθα, ενώ τώρα περνάει και από επεξεργασία. Είναι πιο συνειδητό πια και θέλει και να μην έχει σημασία για σένα πως σε βλέπουν όσοι δεν μπορούν να σε καταλάβουν. Ίσως γιατί τώρα δεν είναι και αυτό που αναμένεται από ένα άτομο της φάσης-ηλικίας. Αλλά ΔΙΚΗ μου είναι η φάση και την περνάω όπως θέλω, έτσι κι αλλιώς εγώ πληρώνω και το όποιο τίμημα.
Τώρα για τα λάθη… τι να λέμε; Αριστουργήματα έκανα σε αυτό τον τομέα και συνεχίζω
