Σήμερα νιώθω το χρόνο, την αίσθηση του καιρού, τα πράγματα που αλλάζουν, το βέλος που μόνο μπροστά πάει. Το νιώθω να σφυρίζει γύρω μου. Ξεκίνησα να γράφω. Για να το εξευμενίσω. Μερικές φορές το κοροϊδεύω, το ξεχνάω. Άλλες δεν είναι καθόλου έτσι. Όπως σήμερα. Δεν γίνεται να γράψω. Δεν θα ήμουν ειλικρινής. Έχω και γω τα όριά μου.

Όσοι δεν με ξέρουν καλά, αυτό θα τους φαίνεται το πιο φυσικό πράμα. Από όρια άλλο τίποτα. Εξάλλου είμαι τόσο αμήχανη μέσα σε κόσμο, σε ανθρώπους που δεν ξέρω καλά, σε άτομα που δεν ξέρω αν όταν χρειαστεί, θα σταθούν πλάτη με μένα να δωθεί η μάχη. Αυτοί δεν χρειάζεται να ξέρουν τι είμαι, ας νομίζουν οτιδήποτε.

Δεν χρειάζομαι όμως κανέναν να με καλύψει. Τις μάχες τις δίνω μόνη μου. Το μόνο που χρειάζομαι είναι να ξέρω ότι κάποιος θέλει να είναι εκεί και ότι μπορεί. Αν αυτό ισχύει, δεν θα χρειαστεί να δώσει δικές μου μάχες. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να το μάθει πριν αποδειχτεί αν μένει να πολεμήσει ή φεύγει και κρύβεται.

Όσοι όμως με ξέρουν καλά, αυτοί που είναι μέσα στον κύκλο, ξέρουν ότι είμαι ικανή για οτιδήποτε. Όπως λέει και μια ψυχή: “Είσαι ικανή για τα πάντα. Ακόμα και στη μέση της Πανεπιστημίου” και το λέει γιατί το ξέρει καλά. Το έχει δει. Έλα όμως που έχω και γω τα όριά μου.

Έλα που μερικές φορές αυτά τα όρια γίνονται τόσο στενά, που δεν μπορώ να γράψω ούτε λίγες λέξεις σε κοινή θέα. Εδώ σε θέλω. Μπορείς να το κάνεις; Δε μπορείς… Πάτα λοιπόν το Save και σταμάτα τις μλκς.