Σήμερα πέρασα από τη θλίψη και την απελπισία σε μεγάλη χαρά. Ανάμεσα, μια κρίση ημικρανίας. Είμαι μουδιασμένη και ελαφρά ζαλισμένη. Ξαφνικά όμως πολύ χαρούμενη. Ξέρω γιατί και μου αρέσει. Η επίσημη εξήγηση είναι παρενέργειες από τα δυνατά παυσίπονα. Την ανεπίσημη την κρατάω για μένα.
Πριν λίγο ξάπλωσα προσπαθώντας να συνέλθω. Είμαι πολύ αναστατωμένη για να μπορέσω να ηρεμήσω. Ξαφνικά θέλησα να ακούσω ένα τραγούδι πολύ. Ξεκάρφωτα.
Phantom of the Opera- Sarah Brightman and Steve Harley
Είναι από τις αγαπημένες μου εκτελέσεις. Η φωνή του Steve Harley είναι ιδανική για φάντασμα. Τουλάχιστον στα αυτιά μου. Ποιός είναι πάλι αυτός; Ώρες ώρες ξεχνάω ότι έχω την ηλικία της Γης και θεωρώ μερικά πράγματα γνωστά σε όλους…. Ας κάνω τις συστάσεις λοιπόν:
Steve Harley & Cockney Rebel - Sebastian
Και ένα από τα αγαπμένα μου των Cockney Rebel:
Cockney Rebel - Mr. Soft
Θυμάμαι ακριβώς πότε το είχα ακούσει για πρώτη φορά: Ένα βράδυ σε κατάληψη, στο πρώτο έτος. Flash back…
Sober by Tool
κάηκε ups? 
νόμιζα δεν μασάνε από αυτά
)
πολύ art group ! Αγαπημένοι.
Απίστευτο, και εγώ είχα ημικρανία σήμερα το βράδυ, αλλά αντί για παυσίπονα μου πέρασε κάνοντας μάθημα πάνω σε αποτίμηση μετοχών σε Διεθνείς κεφαλαιαγορές
(έ,ρε βίτσια…)
Τραγουδάρες, αλλά πήγες πολύ παλιά αυτή τη φορά. Τρόμαξα να αναγνωρίσω την Brightman στα νιάτα της!
(Πέτυχα και εκτέλεση του Dust in The Wind στο Λάιμκαλώδιο από Brightman, απίστευτο!)
Καλημέρα
Περαστικά. Το …παυσίπονο που χρησιμοποίησες και μόνο που το διάβασα παραλίγο να μου την ξαναφέρει. Είπαμε ‘νταξει τα βίτσια, αλλά αυτό είναι εκτροχιασμός.
Κατέβασα με Φροστκαλώδιο την έκδοση που είπες. Την ακούω τώρα. Άλλη προσέγγυση, ευτυχώς αυτή η εκτέλεση δεν σε παίρνει από κάτω, αντίθετα σε ταξιδεύει.
Κορυφαία τραγούδια όλα τους. Δεν έχω την ηλικία της γης αλλά τυχαίνει να έχω πατέρα που άκουγε ροκιές οπότε τους Cockney Rebel τους ξέρω
Την εκτέλεση για το Phantom of the Opera από Nightwish φαντάζομαι την έχεις ακούσει. Εγώ σ’ εκείνη ανατριχιάζω…
Την ταινία πάντως την υπέμεινα μόνο και μόνο γι’ αυτό το τραγούδι…
Πάντως χαίρομαι που βρήκες κάτι ν’ ακούσεις γιατί όποτε εγώ δε ξέρω τί ν’ ακούσω, δε βρίσκω τίποτα…
Φυσικά και την έχω ακούσει. Σαν φάντασμα και ο Marko είναι δυνατός. Η Tarja κλασσική…
Σε μένα όμως η παραπάνω εκτέλεση “ήρθε” πρώτη και έπιασε το μεγαλύτερο χώρο.
ΥΓ. Μπαμπάδες που ακούνε ροκιές… οι καλύτεροι.