Ο άνθρωπος συνηθίζει σχεδόν τα πάντα. Και με τον καιρό ξεχνάει. Που και που μπορεί να αναρωτιέται, μπορεί να νιώθει το κενό, αλλά συνηθίζει και μπορεί να αντέξει ένα ζόρικο ρυθμό για χρόνια.

Και μετά από δέκα χρόνια, μπορεί να έρθει η ώρα που μπορεί να πάει για καφέ χωρίς να χρειάζεται να το κανονίσει μέρες πριν. Μπορεί να βγει και να μην κοιτάει συνέχεια το κινητό. Μπορεί να πάει για ποτό ξαφνικά, να πιεί όσο θέλει και να γυρίσει όσο αργά θέλει. Και όταν έχεις περάσει τόσα χρόνια χωρίς να ορίζεις ούτε ένα λεπτό από τη μέρα σου, κάτι τέτοιες στιγμές τις απολαμβάνεις και τις εκτιμάς όσο τίποτα. Κάτι τέτοιες στιγμές, μετά από τόοοοοσα χρόνια, αισθάνεσαι απέραντη ευγνωμοσύνη για την αδερφή και τις ανηψιές.

Κάτι τέτοιες στιγμές, το βραδάκι που πέφτει στην πόλη, είναι μαγικό. Και αν η καρδιά σου ταξιδεύει μακριά, μοναδικό.

Edgar Broughton Band - Evening Over Rooftops

The air was thick like honey
Looking from a room
The room had open windows
To let this springtime through 

Evening stood by watchin'
At the side of summer's promise
The flowers in her garden
Were the envy of her friends

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Δευτέρα, 21 Απρίλιος 2008 στις 21:37 στην κατηγορία Προσωπικά. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.