Νόμιζα ότι μπορώ να ξεφύγω από οτιδήποτε. Μπορούσα να “μπω” σε οποιαδήποτε κατάσταση χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, γνωρίζοντας από πριν ότι μπορώ να ξεφύγω, οποιαδήποτε στιγμή. Έστω και δύσκολα. Έστω με πόνο ή κόπο.

Δεν είναι όμως έτσι. Καθόλου έτσι. Τα καλύτερα μαθήματα είναι και τα πιο δύσκολα. Τι θα κάνω λοιπόν; Πώς θα γυρίσω μια μεγάλη ήττα σε κάτι λιγότερο; Θα μάθω, θα αποδεχτώ ή απλά θα “πέσω”;

Και ανάμεσα στο “χειμώνα” που με περικυκλώνει η άνοιξη συνεχίζει να οργιάζει, εντελώς αδιάφορη. Όπως ακριβώς θα έπρεπε.

Αισθάνομαι εκτός, είμαι εκτός και είναι καιρός να το αποδεχτώ. Εκτός…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Δευτέρα, 28 Απρίλιος 2008 στις 15:26 στην κατηγορία Προσωπικά, Φωτογραφία. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.