Μάνα είναι μόνο μια …μπύρα στο ψυγείο
Αυτά τα: “ημέρα της μπριζόλας”, “ημέρα της φραντζόλας”, “ημέρα του εξαφανισμένου γιγάντιου πάντα”, “ημέρα του μπατζανάκη” και πάει λέγοντας (ναι και “ημέρα των ερωτευμένων”, παραλίγο να το ξεχάσω) δεν μου λένε και πολλά. Ο καθένας μπορεί βέβαια να γιορτάζει ότι θέλει και υπάρχει και μια περίπτωση που δεν έχω αντίρρηση να γιορτάσω και γω. Δωράκι θα έχει; Τι πάει να πει γιατί να έχω δώρο τη “μέρα της μουστάρδας”;
Τώρα αν πω ότι στο ίδιο σακί βάζω και τη “μέρα της μάνας” ξέρω ότι θα κάνω τη χειρότερη εντύπωση. Πρώτη φορά θάναι όμως; Τη μάνα μου την μπινελικώνω, με την καλή έννοια, 364 μέρες το χρόνο. Γκρίνια και σπόντες μέχρι θανάτου ακόμα και για το θάνατο. Μέχρι τελικής πτώσης. Την κρατάνε ζωντανή. Αν κάποια μέρα δεν το κάνω, αρχίζει και με προκαλεί. Δεν αντέχει να μην τα ακούσει. Αν λοιπόν εγώ αυτή τη μέρα είμαι μέσα στη γλύκα και στη χαρά, δύο πράγματα θα συμβούν. Για αρχή θα τρελαθεί στην ανησυχία μήπως είμαι άρρωστη και δεύτερο, θα πάθει κατάθλιψη αφού δεν θάχει κάποιον να την τρέχει.
Αυτά ως προς το κομμάτι της μαμάς μου. Υπάρχει όμως και άλλο κομμάτι. Εκείνο που εγώ είμαι η μαμά. Καλά, τόσα χρόνια το λέω και ακόμα να το χωνέψω. Είμαι η μαμά. Μπααα… δεν υπάρχει ελπίδα να το συνειδητοποιήσω. Ευτυχώς. Όμως είμαι. Κάθε τέτοια μέρα λοιπόν, την Παρασκευή πριν την μαμά-Κυριακή του Μάη, εκεί στο σχόλασμα, σκάνε τα καμάρια μου με τις καρτούλες που φτιάξαν στο σχολείο.
Ο μεγάλος κάνει καταναγκαστικά έργα. Σχεδιασμός σύμφωνα με τις ελάχιστες απαιτήσεις της “κυρίας” και αν τελειώσει και αυτός. Το καταλαβαίνω το παιδί και είμαι μαζί του. Εγώ ούτε τα βασικά δεν έκανα και ας αγαπούσα τη μάνα μου, με τον τρόπο μου.
Ο άλλος όμως, ο μικρός, είναι πιο εκδηλωτικός, πιο τρυφερός και φτιάχνει κάρτες αυστηρά προσωπικές. Καρδούλες λέει η “κυρία” για το project, δικά του σχέδια αυτός. Σήμερα λοιπόν μου σκάει με μια κάρτα που απέξω είχε δύο καραβάκια.
Είπα λοιπόν να κάνω τα απαραίτητα σχόλια. “Τι όμορφα καραβάκια”, τα γνωστά. “Άνοιξε μέσα” λέει. Ανοίγω, καρδούλα, ποιηματάκι, τα γνωστά. “Δεν το πρόσεξες καλά” μου λέει. “Το κέρατό μου” σκέφτομαι, “δεν κάνω για μάνα”. Κοιτάω καλύτερα, τίποτα. Μου λέει λοιπόν: “Κοίτα και από την άλλη και κράτα το αλλιώς, δεν είναι κάρτα, είναι κάρτα-λάπτοπ. Έχει wallpaper και web camera”. Ένα με το δρόμο έγινα, αυτή είναι κάρτα. Και με web camera.
Χρόνια πολλά λοιπόν στις φανταστικές μάνες μας, στις μάνες ο “Θεός να σε φυλάει” σαν και μένα και φυσικά στις παραμάνες που φοράγαμε σκουλαρίκια, στα punk χρόνια της νιότης μας. 
May 9th, 2008 at 20:36
Κορυφαία κάρτα! Ο μικρός έδωσε ρέστα!
Αλλά τι είναι αυτό που βλέπω?!?… το καρτοlaptop έχει wallpaper με σύνεφα… τι μου θυμίζει αυτό να δεις… windows?
May 9th, 2008 at 20:43
Το πρόσεξα και γω. Πίστευα να περάσει απαρατήρητο.
Αν είχε και το λιβάδι δεν θα το γλύτωνα το εγκεφαλικό.
Παιδιά… Αν δεν κάνουν τώρα τα λάθη τους, θα κάνουν αργότερα τα format τους.
:harhar:
May 9th, 2008 at 21:02
η πιο άκυρη + geeky ερώτηση: ποιό apple laptop είν’ τούτο? ΟΕΟ?
May 9th, 2008 at 21:16
Macbook 2.4GHz Intel Core 2 Duo (Santa Rosa Platform με FSB 800MHz), 160GB σκληρός, 2GB ram. Περισσότερα εδώ.
Ο υπολογιστής μου
May 9th, 2008 at 22:27
fog, είσαι πολύ τυχερή…
(για τα παιδιά λέω φυσικά, το macbook, είναι… macbook 
)
May 9th, 2008 at 23:52
Εσύ πότε θα κάνεις κανένα δικό σου να δεις τη γλύκα;
May 10th, 2008 at 01:13
Καλά ο μικρός έγραψε!
(Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει…!)
May 10th, 2008 at 01:56
Ένα μπράβο και από εμένα στον μικρό!
(στο αφήσανε πάνω στο πληκτρολόγιο για να το δεις;; συνήθως όταν θέλουμε να αφήσουμε κάτι μέσα στο σπίτι και θέλουμε να το δει ο άλλος το βάζουμε με μαγνητάκια στο ψυγείο. Νόμιζα ότι μόνο σε μένα το ακουμπάνε πάνω στο πληκτρολόγιο !…
May 10th, 2008 at 10:02
Nik ο Σταύρος έχει μια σχετική εμπειρία και έχει δίκιο, άντε να δεις τη γλύκα
Τυχερή όμως είμαι 
Red ένα μόνο θα πω… Στο σπίτι η κατάσταση είναι… one laptop per child και βάζω και μένα μέσα
Τα μηνύματα φυσικά στο πληκτρολόγιο nkarakasis. Και αν κάποιος θέλει να μου μιλήσει, για να γυρίσω στον πλανήτη Γη και να μην απαντήσω αφηρημένα, πρέπει να μου κάνει ping. Αλλιώς network unreachable.
May 10th, 2008 at 13:58
σωστό το πίτσι
άντε μετά να το μαλώσεις όταν θα χτυπάει τα τύμπανα σαν κανιβαλάκι στη ζούγκλα
http://www.youtube.com/watch?v=mVkSdf_AMWM
May 10th, 2008 at 14:23
Χρυσοχέρα μάνα το δωράκι σου! :p
[img]http://www.plaisio.gr/ProductImages/250×250/1074946.jpg[/img]
May 10th, 2008 at 15:43
μικρό μαμόθρεφτο για την περίπτωσή σου δεν υπάρχει σωτηρία. Βέβαια ζεις ακόμα και αυτό μπορεί να είναι και καλό, όσο διατηρείς απόσταση ασφαλείας πάνω από 2.000 χιλιόμετρα
Φτου… ένα δωράκι κάναν και σε μένα και για να το παραλάβω θάπρεπε νάχα το μπισκοτάκι από το browser του egathetos. Το βασίλειό μου γι αυτό το cookie
May 11th, 2008 at 03:14
Ελπίζω τώρα να μη χρειαστείς μπισκοτάκι (που παχαίνει κιόλας!
) http://www.plaisio.gr/product.aspx?catalog=23&category=69978174&product=1074946
Είναι το ποντίκι Velvet Heart
:P
May 11th, 2008 at 10:31
Ωωωω είσαι πολύ καλός… (θα έλεγα αν δεν σε ήξερα
)
Και προσέχεις τη “γραμμή” μου και δωράκι ποντίκι Velvet Heart να το βάλω δίπλα στη Heart of Gold
“…keep me searching for a heart of gold…”
May 21st, 2010 at 14:32
Τι να πω ειναι τοσο προσφατος ο χαμος της μανας μου…που…
τη στενοχωρησα….?????????.με στενοχωρησε,,,?????ποτε δεν μπορεις να σκεφτεις το φευγιο των καλων γονιων σου…ποτε και τιποτα δεν ειναι αρκετο…..
ο Υψιστος ας τους αναπαυει….
υπεροχα αυτα που γραφετε….!!!!!!!!!!!!!!!! ειχα δει τοσα ονειρα μου τα εστελνε ο πατερας μου…..την ηθελε μαζι του…..!~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!