Αυτά τα: “ημέρα της μπριζόλας”, “ημέρα της φραντζόλας”, “ημέρα του εξαφανισμένου γιγάντιου πάντα”, “ημέρα του μπατζανάκη” και πάει λέγοντας (ναι και “ημέρα των ερωτευμένων”, παραλίγο να το ξεχάσω) δεν μου λένε και πολλά. Ο καθένας μπορεί βέβαια να γιορτάζει ότι θέλει και υπάρχει και μια περίπτωση που δεν έχω αντίρρηση να γιορτάσω και γω. Δωράκι θα έχει; Τι πάει να πει γιατί να έχω δώρο τη “μέρα της  μουστάρδας”;

Τώρα αν πω ότι στο ίδιο σακί βάζω και τη “μέρα της μάνας” ξέρω ότι θα κάνω τη χειρότερη εντύπωση. Πρώτη φορά θάναι όμως; Τη μάνα μου την μπινελικώνω, με την καλή έννοια, 364 μέρες το χρόνο. Γκρίνια και σπόντες μέχρι θανάτου ακόμα και για το θάνατο. Μέχρι τελικής πτώσης. Την κρατάνε ζωντανή. Αν κάποια μέρα δεν το κάνω, αρχίζει και με προκαλεί. Δεν αντέχει να μην τα ακούσει. Αν λοιπόν εγώ αυτή τη μέρα είμαι μέσα στη γλύκα και στη χαρά, δύο πράγματα θα συμβούν. Για αρχή θα τρελαθεί στην ανησυχία μήπως είμαι άρρωστη και δεύτερο, θα πάθει κατάθλιψη αφού δεν θάχει κάποιον να την τρέχει.

Αυτά ως προς το κομμάτι της μαμάς μου. Υπάρχει όμως και άλλο κομμάτι. Εκείνο που εγώ είμαι η μαμά. Καλά, τόσα χρόνια το λέω και ακόμα να το χωνέψω. Είμαι η μαμά. Μπααα… δεν υπάρχει ελπίδα να το συνειδητοποιήσω. Ευτυχώς. Όμως είμαι. Κάθε τέτοια μέρα λοιπόν, την Παρασκευή πριν την μαμά-Κυριακή του Μάη, εκεί στο σχόλασμα, σκάνε τα καμάρια μου με τις καρτούλες που φτιάξαν στο σχολείο.

Ο μεγάλος κάνει καταναγκαστικά έργα. Σχεδιασμός σύμφωνα με τις ελάχιστες απαιτήσεις της “κυρίας” και αν τελειώσει και αυτός. Το καταλαβαίνω το παιδί και είμαι μαζί του. Εγώ ούτε τα βασικά δεν έκανα και ας αγαπούσα τη μάνα μου, με τον τρόπο μου.

Ο άλλος όμως, ο μικρός, είναι πιο εκδηλωτικός, πιο τρυφερός και φτιάχνει κάρτες αυστηρά προσωπικές. Καρδούλες λέει η “κυρία” για το project, δικά του σχέδια αυτός. Σήμερα λοιπόν μου σκάει με μια κάρτα που απέξω είχε δύο καραβάκια.

Είπα λοιπόν να κάνω τα απαραίτητα σχόλια. “Τι όμορφα καραβάκια”, τα γνωστά. “Άνοιξε μέσα” λέει. Ανοίγω, καρδούλα, ποιηματάκι, τα γνωστά. “Δεν το πρόσεξες καλά” μου λέει. “Το κέρατό μου” σκέφτομαι, “δεν κάνω για μάνα”. Κοιτάω καλύτερα, τίποτα. Μου λέει λοιπόν: “Κοίτα και από την άλλη και κράτα το αλλιώς, δεν είναι κάρτα, είναι κάρτα-λάπτοπ. Έχει wallpaper και web camera”. Ένα με το δρόμο έγινα, αυτή είναι κάρτα. Και με web camera.

Χρόνια πολλά λοιπόν στις φανταστικές μάνες μας, στις μάνες ο “Θεός να σε φυλάει” σαν και μένα και φυσικά στις παραμάνες που φοράγαμε σκουλαρίκια, στα punk χρόνια της νιότης μας.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Παρασκευή, 9 Μάιος 2008 στις 19:12 στην κατηγορία Geek Woman, Προσωπικά. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.