Ομολογώ ότι έπαιζα pingu throw κρυφά. Ένιωθα μια ενοχή που χτυπούσα το πινγκουινάκι. Ένιωθα να παίρνω αμυντική στάση όταν τα καθάρματα-φίλοι-windowsάδες, μου την έλεγαν. Ώσπου μια μέρα επαναστάτησα.

Μπορεί να αγαπάω το linux, αλλά από τη στιγμή που περάσα βράδια προσπαθώντας να φτιάξω custom kernel 2.6 μόλις κυκλοφόρησε ο κώδικας, τότε που τα modules δεν “σηκώνονταν” με τίποτα και οι βιβλιοθήκες είχαν πάθει πανικό, τότε που το να καταφέρεις να φτιάξεις ένα μονολιθικό πυρήνα ειδικά για το hardware σου, μόοοονο 2 MB και νάχεις ήχο και δίκτυο ήταν ευτυχία, τότε έχω κάθε δικαίωμα να το κοπανάω.

Από τη στιγμή που προσπάθησα να κάνω compile εφαρμογές για νάχουν εμφάνιση “gtk2″, πριν ετοιμαστούν επίσημα και έβαζα βιβλιοθήκες και αυτές ζήταγαν κι άλλες και οι ώρες περνούσαν και γω έψαχνα τη …λιμπγνομεουί.ντεβ από το svn και έπρεπε και αυτή να την κάνω compile και τα ldconfig πήγαιναν και έρχονταν και τα μάτια μου κάναν πουλάκια από την κούραση τα ξημερώματα, έχω κάθε δικαίωμα να παίζω χωρίς ντροπή.

‘Ετσι, από τα εθιστικά yeti sports, ένα παλιό μου κόλλημα, χωρίς ενοχές, σχεδόν

Καλή διασκέδαση

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Κυριακή, 25 Μάιος 2008 στις 13:23 στην κατηγορία Linux, Παιχνίδια, Σκέψεις. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.