Μου είπε για το παιχνίδι η koki στο φωναχτήρι. Μια ιδέα που ξεκίνησε από τα βάθη της σκοτεινής blogόσφαιρας και καλό θα ήταν να παραμείνει εκεί. Αν κατάλαβα καλά, ο πλανήτης διψάει για 10+1 άγνωστες πληροφορίες για μένα. Πληροφορίες που θα αλλάξουν για πάντα τον κόσμο και γι αυτό δεν τις είχα κάνει γνωστές ως σήμερα.
1. Οι μουσικές μου προτιμήσεις ήταν πάντα “κάπως”. Όταν όμως ήμουν στο δημοτικό άκουγα αυτό γιατί μου άρεσε ο τραγουδιστής. Εκείνη την εποχή δεν βρέθηκε κανείς να με πυροβολήσει, με τη γνωστή συνέχεια.
2. Στο γυμνάσιο ήμουν οπαδός της Tottenham γιατί μου άρεσε το δεκάρι της τότε, ο Glen Hoddle. Με την ευκαιρία να πω ότι ήταν και φοβερός ποδοσφαιριστής. Από τότε είχα κριτήρια.
3. Πριν κάνα χρόνο βρήκα ένα μπλοκάκι από την εποχή που πρέπει να ήμουν 15-16 χρονών. Περιέγραφα υπέροχα συναισθήματα για κάποιο άτομο, που όμως όσο και να έσπασα το κεφάλι μου, δεν μπόρεσα να θυμηθώ ποιός ήταν. Τότε προφανώς πίστευα ότι δεν χρειάζονταν να αναφέρω όνομα.
4. Αντέγραψα στο μάθημα της Φυσικής στις πανελλαδικές. Έγραψα τις εξισώσεις του Maxwell, που δεν είχα προλάβει να διαβάσω, πίσω από την ταυτότητα που είχαμε πάντα δίπλα μας την ώρα που γράφαμε. Το θέμα έπεσε, ο καθηγητής δεν γύρισε το πάσο από πίσω και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
5. Όταν ήμουν μικρή πίστευα ότι ήμουν υιοθετημένη. Παιδί φυσικά κάποιων πλούσιων και διάσημων. Ευτυχώς που δεν γίνονταν τότε τεστ DNA γιατί θα έτρεχα τους δικούς μου για εξετάσεις τσάμπα. Με το πέρασμα των χρόνων έγινα ίδια η μάνα μου, σε πιο ροκ έκδοση.
6. Αν και μου αρέσουν τα μικροαντικείμενα και ψάχνω συνέχεια για καινούρια, έχω στα κλειδιά μου το ίδιο μπρελόκ από το Λύκειο. Κλειδιά άλλαξα πολλές φορές, μπρελόκ όχι. Ένα απλό ανοιχτήρι για μπύρες σε ένα κρίκο.
7. Έπαθα σοκ όταν έμαθα ότι ο Barry White ήταν μαύρος. Τότε αποφάσισα ότι τα αυτονόητα για μας δεν είναι και νόμος της φύσης. Που και που την ξαναπατάω με στενοκεφαλιές, ακόμα αλλά μικρή είμαι, θα ανοίξουν οι ορίζοντές μου μεγαλώνοντας.
8. Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν το Ένα παιδί μετράει τα άστρα του Λουντέμη, το καλοκαίρι πριν πάω δημοτικό. Πατέρας προοδευτικός και πολύ προχωρημένο μυαλό για τον τόπο και το χρόνο και γω ανήσυχο πνεύμα από μικρή.
9. Το όνειρό μου ήταν να γίνω ή αστροναύτης ή νταλικιέρισσα. Το πρώτο ναυάγησε όταν ανακάλυψα ότι δεν μπορώ να μπω ούτε στη ρόδα του λούνα παρκ χωρίς να γίνω “χλωμό πρόσωπο” με τις γνωστές συνέπειες και το δεύτερο, όταν ανακάλυψα ότι μπορείς να κάνεις νυχτερινές βόλτες με αυτοκίνητο, χωρίς να κουβαλάς κατεψυγμένα ή μπρόκολα.
10. Σε κάποιο ταξίδι μου όταν ήμουν φοιτήτρια, με μαζέψαν στο τρένο και με αρχίσαν στις “ανακρίσεις” για το που πάω και τι κάνω και είχα χάσει τη μπάλα. Ώσπου ανακάλυψα ότι νόμιζαν πως τόχα σκάσει από το σπίτι μου. Χρειάστηκε να δείξω ταυτότητα και πάσο γιατί δεν πίστευαν ότι είμαι πάνω από δεκατεσσάρων χρονών.
10+1. Η μουσική ήταν, είναι και θα είναι σημαντική στη ζωή μου. Από αυτά που δεν γίνεται να συμβούν, θα ήθελα να παρακολουθήσω live τον Rory Gallagher και τους Led Zeppelin. Θεωρώ σαν το πιο καθηλωτική συναυλία που έχω δει τους Pink Floyd στο Ολυμπιακό στάδιο και όχι γιατί δεν ήμουν νηφάλια, που δεν ήμουν, αλλά γιατί ήταν κορυφαία εμπειρία.
Στο παιχνίδι συνέχεια μπορούν να δώσουν όλοι όσοι κατάφεραν να φτάσουν διαβάζοντας ως εδώ. Τους αξίζει. 
Ειδικά όμως προσκαλώ τον stavrosg και τον Red, γνωστούς hardcore gamers της blogόσφαιρας. 
Sober by Tool
κάηκε ups? 
νόμιζα δεν μασάνε από αυτά
)
για το 5.
και ήθελες και DNA τεστ παναθεμασε
μεγαλώνοντας θα γινεις εκτός απο κλασσική ελληνιδα μάνα και κλασσική ελληνιδα γιαγιά (χωρίς το ταλέντο στο μαγειρεμα)
Ευτυχώς που έχω καιρό ακόμα να μεγαλώσω και να μάθω να μαγειρεύω.
Το χειρότερο ποστ που έχεις κάνει και ένα απο τα χειρότερα που γράφτηκαν ποτέ στην ιστορία των weblogs.
Σ’ ευχαριστώ, με συγκινείς.
Μου δίνεις δύναμη να συνεχίσω την προσπάθεια. Μπαίνει στο top10 ή έχω δρόμο ακόμα;
Pure σαπίλα if u know what i mean…
I’m instoppable, INVINCIBLE!!!
μεχεχε, ζήτω ο παλιμπαιδισμός!
@homunculus άσε το παιδί να πει τη μαλακία του βρε σατράπη! Άλλωστε είναι γνωστό ότι the sapper, the better. Το’χαμε πιάσει το νόημα στα παιδικά Λευκώματα, αλλά μετά κάτι πανελλήνιες και τέτοια μας έβγαλαν από τον σωστό τον δρόμο.
Roses are red, violets are blue
poems tend to rhyme, but this one doesn’t.
Επίσης εγώ πίστευα ότι ήμουν υιοθετημένη, όχι γιατί ήθελα διάσημους γονείς, αλλά γιατί είχα κάτι βάσιμες υποψίες (δεν θα φλυαρήσω άλλο, βάσιμες με το τότε μυαλό μου). Το’πα στη μάνα μου, έβαλε τα κλάματα, ο πατέρας μου άρχισε το κήρυγμα τύπου “έκανες την μάνα σου να κλαίει και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ γιατί συνήθως αυτή είναι η φωνή της λογικής εδώ μέσα”, και δεν το ξαναέθιξα.
cheers fiog!
Απλώς και μόνο:
(το δικό μου κομμάτι… αργότερα…)
Δεν τα κατάφερα να παρευρεθώ στη Φιλαδέλφεια το 81 κι αυτό πάντα θα με κάνει να νιώθω ενοχές (κι ας ήμουνα μόλις 15) αλλά το 2004 ήμουν στο Βόλο όπου απόλαυσα όλους όσους έπαιξαν μαζί με τον Rory κατά καιρούς σε μια tribute συναυλία από τους Band of Friends of Rory Gallagher -ίσως ότι καλύτερο έχω δει μέχρι σήμερα!
koki τη μέρα που ο hom θα σταματήσει να μου τη λέει θα πέσω σε κατάθλιψη και δεν θα μου το έκανε ποτέ αυτό.
Χμμ… έχω το live της συναυλίας στη Φιλαδέλφεια τo 81, όταν βρω χρόνο και τ ανεβάσω θα σου ρίξω μια ειδοποίηση
Το 5. τό χα πάθει και εγώ. Μάλιστα είχα φτιάξει και στο μυαλό μου τη σκηνή της επικειμενης επανένωσης! (Καθώς βγάζω τα κλειδιά να μπω στην πολυκατοικία, σκάει μια λιμουζινάρα, “Παιδί μου!!!” … “Μητέρα!!!!!” κτλ)
Ήμουν τρελό όργιο!
Υ.Γ
Την εγγραφή την ετοιμάζω…
..::DeuceD::.. Ευχαριστώ. Με ενδιαφέρει και μάλιστα πολύ
Red Παλιότερα διάβαζα βιβλία για τα παιδιά και την ψυχολογία τους και η φαντασίωση ότι είναι υιοθετημένα, είναι μια από τις πιο συχνές. Μάλλον αποτελούμε τον κανόνα.
Γεια χαρα και καλό μηνα να εχουμε , πολυ καλή η γραφη σου Fog σημερα σε γνωρισα και σε διαβαζω απο το πρωι. Η συναυλία Pink Floyd ανεπαναληπτη αισθηση!
Ευχαριστώ, καλό μήνα και σε σένα
Όντως… τυχεροί όσοι την παρακολούθησαν.