Ο τρόπος που διαβάζει η “πολύ” νέα γενιά, δεν έχει καμμία σχέση με το πως διαβάζαμε στα χρόνια μου. Δεν ξέρω αν είναι χαρακτηριστικό της για να πω την αλήθεια, αλλά τα δικά μου αστέρια αυτό κάνουν.

Έχουν μπροστά στον υπολογιστή βιβλία και τετράδια σκόρπια και συμπληρώνουν στα πεταχτά, χύμα φυλλάδια. Ο χρόνος που ασχολούνται είναι σχετικός και εξαρτάται από τη σκοπευτική τους ικανότητα. Πρέπει νάμαι η μοναδική μάνα που παρακαλάει να σκοτώνονται τα παιδιά της. Ε χμ… Να εξηγήσω πριν παρεξηγηθώ.

Είναι αυτό το παιχνίδι που το λένε Call of Duty. Ο μεγάλος είναι βετεράνος πια, αλλά “ευτυχώς” σκοτώνεται ακόμα. Παίζει λοιπόν ένα είδος του που λέγεται Search and Destroy. Σε αυτόν τον τύπο παιχνιδιού αν σκοτωθείς, βγαίνεις από το παιχνίδι και δεν έχεις δικαίωμα να “αναστηθείς” ώσπου να τελειώσει ο προκαθορισμένος χρόνος. Από τη στιγμή που σκοτώνεται μέχρι τη στιγμή που τελειώνει το παιχνίδι, είναι η ώρα του διαβάσματος, ενώ παράλληλα μιλάει με άτομα από τις 5 ηπείρους στο amsn.

Ακριβώς αυτό είχε συμβεί πριν λίγο και συμπλήρωνε ένα φυλλάδιο, πάνω στο πληκτρολόγιο και λίγο πλάγια, ενώ κάθε λίγα δευτερόλεπτα ακούγονταν το μπιπ του amsn και απαντούσε σε κάποιον. Κάπου εκεί άρχισα τα πέντε λεπτά κήρυγμα. “Έλεος Μιχάλη, κάτσε κάπου ήρεμα να τα τελειώσεις. Πού βρίσκεις άκρη με αυτο το χαρτομάνι και τον υπολογιστή μαζί;” “Α” μου λέει, “η λέξη χαρτομάνι μου θύμησε κάτι φυλλάδια που έχω για σένα”.

Το “χαρτομάνι” ήταν από τη Μαθηματική εταιρεία, όπου με πληροφορούσαν ότι είχε έρθει πρώτος στον περσινό διαγωνισμό στο σχολείο του και είχε την πρόσκληση για την τελετή βράβευσης. Χάρηκα πολύ, πάρα πολύ. Αν έβγαινε τελευταίος δεν θα με ένοιαζε καθόλου, αλλά το ότι βγήκε πρώτος μου έδωσε μεγάλη χαρά. Τα μαθηματικά ήταν από τα αγαπημένα μου μαθήματα εξάλλου.

Ενώ τον αγκάλιαζα, με μια ψυχραιμία χαρακτηριστική μου είπε: “Πώς κάνεις έτσι; Να έλεγε Νόμπελ να το καταλάβω”. Καθώς τον φιλούσα συνέχισε: “Δε νομίζω να χρειαστεί και λόγος, αλλά αν χρειαστεί θα σε φτιάξω. Θα αρχίσω: “Ευχαριστώ τη μητέρα μου, my mother FTW”. Αλήθεια τι δώρο θα μου πάρεις;”

Το διάβασμα κράτησε λιγότερο από όσο έκανα να γράψω αυτό το ποστ. Πριν λίγο άκουσα τη χαρακτηριστική του κραυγή: “Και τώρα ετοιμαστείτε για ατελείωτο sniper. Take no prisoners” και τα βιβλία προσγειώθηκαν στις καρέκλες. Ελπίζω να σκοτωθεί γρήγορα το καμάρι μου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Monday, 26 January 2009 στις 17:07 στην κατηγορία Προσωπικά. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.