Comments on: Sixty six

By: Πλατύ!

Πλατύ! — Wed, 17 Jun 2009 23:21:45 +0000

Χαμόγελο συντονισμενο με τις αργές στροφές του βινυλίου:)}
fOTIS

By: homunculus

homunculus — Tue, 16 Jun 2009 19:35:33 +0000

Ένα μεγάλο χαμόγελο το ποστ και όλη η συζήτηση σας

By: alfisti

alfisti — Tue, 16 Jun 2009 16:58:22 +0000

ωραία! μία από τα ίδια

η επόμενη κασέτα ήταν η 9άτη τού Μπετόβεν (!) καί ακολούθησαν τα Αντάρτικα με τον Πάνο Τζαβέλα (το είχα μέσα μου φαίνεται!!).
Όλα μου τα λεφτά από κεί καί πέρα πηγαίναν σε κασέτες καί βιβλία.
Μεγάλωνα καί μετά τούς Τοto έφτασα καί στον Νιόνιο. Θεοδωράκης. Ο Χατζηδάκις πολύ αργότερα. Τα λεφτά άρχισαν να γίνονται καί κινηματογραφικά εισητήρια. Πάρτυ με τον Κηλαιδόνη στον Λυκαβητό ή στην Βουλιαγμένη. Συναυλίες Μικρούτσικου, Λοίζου, Λεοντή. Ψαραντώνης καί Αγγελάκας. Τι τα θες. Ότι νάναι αρκεί νάναι καλό. Τι σημαίνει καλό? Μάλλον αυθεντικό (εξού κι ο Ψαραντώνης).

of topic: η γυναίκα μου μουσικός (καθηγήτρια πιάνου), εγώ το προσπάθησα με μιά κιθάρα αλλά … δεν κάνω εγώ γιά τέτοια (είμαι της σχολής “μη ειδικότητα” τού Ραφαηλίδη).
2ο of topic : καί κάθε καλοκαίρι, στο εξοχικό στην Αρκίτσα. (μάλλον κοντά)

By: fog

fog — Tue, 16 Jun 2009 16:45:29 +0000

Για φαντάσου!!!
Όταν έγινε το παραπάνω σκηνικό ήταν άνοιξη. Τα καλοκαίρια, όταν έκλεινε το σχολείο, δούλευα στα χωράφια. Όταν μπορούσα πήγαινα και σε άλλους μεροκάματο. Εκείνα τα λεφτά τα κρατούσα.
Δε θυμάμαι πόσα έξτρα μεροκάματα έκανα στα καπνά εκείνο το καλοκαίρι, θυμάμαι όμως πως το φθινόπωρο μπορούσα να αγοράσω το κλασσικό μονοφωνικό κασετοφωνάκι. Τότε τα δισκάδικα έγραφαν κασέτες. Μπήκα σε ένα στη Λαμία και ζήτησα από το νεαρό να μου φτιάξει μια κασέτα με ροκ. Με ρώτησε με ποιούς. Δεν είχα ιδέα, του είπα να βάλει ότι ήθελε αλλά ροκ.
Σε μια βδομάδα πήγα και την πήρα. Νάναι καλά το παιδί.
Η πρώτη μου κασέτα λοιπόν είχε ανάμεσα στα άλλα Lynard Skynard, Neil Young, Blue Oyster Cult, Peter Green και Kansas. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η μουσική έγινε το κυριότερο κεφάλαιο στη ζωή μου, επηρέασε την πορεία μου και τις επιλογές μου σχεδόν σε όλους τους τομείς της και έχει μεγάλο μέρος ευθύνης για το άτομο που έγινα μεγαλώνοντας.

By: alfisti

alfisti — Tue, 16 Jun 2009 16:32:26 +0000

με εμένα έγινε μάλλον τυχαία.
υπήρχε ένα παλιό ραδιόφωνο καί ένα κασετόφωνο (μονοφωνικό, μικρό κλπ).
κάποια μέρα, εκεί, γύρω στα 11-12, με ρώτησε ο μπαμπάς αν ήθελα κάποια κασέτα δικιά μου (είχε έναν γνωστό στην maxell καί θα μπορούσε να μού γράψει κάποια κασέτα).
τι να ζήταγα το πιτσιρίκι? Elvis!!!

η κασέτα όμως ήταν … 90ρα. καί ο φίλος, γέμισε την μία πλευρά Elvis καί στην άλλη τι έβαλε ο άτιμος σε ένα 12χρονο παιδί? :
the freewheeling Bob Dylan.
Αυτό ήταν. Δεν άκουσα ΠΟΤΕ την πρώτη πλευρά με τον Elvis (μόνο 2-3 κομμάτια).

By: fog

fog — Tue, 16 Jun 2009 16:07:34 +0000

Άκουγα ότι τύχαινε. Δεν άκουγα μάλλον. Δεν υπήρχε στερεοφωνικό, δεν υπήρχε πικάπ, δεν υπήρχε κασετόφωνο. Μόνο το ράδιο του παπού συντονισμένο όλη μέρα στα μεσαία, σε κάποια εκπομπή με ειδήσεις.
Μια Παρασκευή, νωρίς το απόγευμα, ο παπούς την έκανε για καφέ. Πρέπει νάταν 4 και κάτι και εγώ γύρω στα 12. Άρχισα να πειράζω το ράδιο.
Κάποια στιγμή πιάνω μια βαθιά και ιδιαίτερη φωνή (ο Πετρίδης όπως έμαθα αργότερα) να λέει: “Συνεχίζουμε με το καλό ροκ του νότου, το ροκ των Grand Funk” και βάζει ένα άγνωστο και περίεργο για μένα είδος μουσικής. Έμεινα καθηλωμένη και άκουσα το πρώτο μου ροκ κομμάτι. Εκείνη τη στιγμή άλλαξε όλη μου η ζωή κυριολεκτικά.
Ήξερα τι μουσική θα άκουγα και ποιό είδος θα αποτελούσε το soundtrack της ζωής μου. Τριάντα χρόνια μετά αποδεικνύεται ότι εκείνο το δωδεκάχρονο κατάλαβε με τη μια τι ήθελε.

Α ναι, το κομμάτι ήταν αυτό:

By: alfisti

alfisti — Tue, 16 Jun 2009 15:54:29 +0000

Ποίος θα τόλεγε, ότι 40 χρόνια αργότερα, ο Γερμανός θα διαφήμιζε την έλευση τού Κάρλος στην Ελλάδα !!
Μεγάλωσα με Dylan, Zeppelin, doors. Nα σε κουφάνω? : captain beafhart. καί άντε να εξηγήσω ότι ο άνθρωπος έπαιζε μουσική με πριόνια καί τενεκέδες.
Καί Γιάννη Πετρίδη. Κάθε μέρα στις 4.00.
Stairway to heaven, blowing in the wind, this is the end.
Κάποτε χάλασε το πικάπ. Είχαν έρθει τα cd, τα λεφτά μετρημένα, δεν έπαιρνα άλλο. Με “ανάγκασε” ο Peter Hammil. Τι “μανία” κι αυτή -αυτός κι ο Νeil Young- να μην βγάζουν cd. Καί γιά να ακούσω το εξαίσιο Roaring Forties αγόρασα πικάπ.
Ο Tom Waits μετά το blue valentines άρχισε να βαραίνει την φωνή, να ακολουθεί δρόμους τού Beafhart. Τhe piano has been drinking.
Καί αισθάνθηκα ότι “έκλεισα” με το black rider. (O Tom Waits να μεγαλουργεί σε ένα λιμπρέτο τού William S. Burroughs).
.-= alfisti´s last blog ..