Αυτό με τους τίτλους πρέπει να το κοιτάξω κάποια στιγμή. Και αυτό θα έπρεπε να πω μάλλον. Τέλος πάντων. Με τα βλογ δεν τα παω καλά.

Περνάω από μετρημένα. Και τις πιο πολλές φορές για τα άτομα πίσω από αυτά. Καμμιά φορά σε ξεκάρφωτα κλικ πετυχαίνω διαμάντια. Κάτι κείμενα με 5-6 σειρές. Κάθε σειρά λίγες λέξεις. Μα τι λέξεις. Μέχρι να τις διαβάσει το μάτι, έχουν περάσει και σούχουν τινάξει το μυαλό στον αέρα. Τα ζηλεύω.

Κάτι από το στυλ του Σαμ Σέπαρντ στα Χρονικά των μοτέλ. Κείμενα που κρατάνε όσο να προσπεράσεις το έρημο μοτέλ στην άκρη του σκονισμένου  δρόμου. Λέξεις πεταμένες δίπλα στις γραμμές του τρένου που περπατούσε ο Travis. Σιωπές ντυμένες με το slide του Ry Cooder.

Διαβάζω. Μαγεύομαι. Να ξανάρθω λέω. Μετά το ξεχνάω και δεν ξαναπερνάω.

Ζηλεύω το στυλ. Αποφασίζω ότι έτσι θέλω να γράφω.

Και μετά γράφω ξανά με φράσεις ατελείωτες, το νόημα να μπερδεύεται, να τυλίγεται στη σκέψη σαν περιφερειακός υπό κατασκευή, να χάνει τη διαδρομή, να πηγαίνει πίσω, να πιάνει παράδρομους, να δοκιμάζει μονοπάτια, να ελπίζει να το βρεις εσύ όσο εκείνο ψάχνεται. Βελτσοειδές το είπε το στυλ.

Λες να φταίει που όλο γράφω τι θέλω ή θάθελα να κάνω αντί να το κάνω;

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Wednesday, 3 February 2010 στις 14:12 στην κατηγορία Φευγάτα. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.