Turn the page
Αυτό με τους κύκλους δεν μου κάθεται καλά. Ξέρεις αυτό που: η ζωή μας κύκλους κάνει, η μόδα κύκλους κάνει, η μουσική κύκλους κάνει, οι σχέσεις κύκλους κάνουν.. και πάει λέγοντας.
Μ αρέσουν οι σπείρες, οι ελικοειδείς γαλαξίες, τα σπειροειδή κοχύλια, τα ελατήρια, το σηματάκι του debian, το σηματάκι στο δαχτυλίδι μου… Ακόμα και ο πιο τέλειος κύκλος δεν μπορεί να κλείσει. Το σημείο στο χρόνο δεν είναι ποτέ ίδιο. Εκτός αν κατάφερες να τον σταματήσεις.
Μου το θύμισε λίγα βράδια πριν. Σχεδόν ξημερώματα μιας πολύ δύσκολης νύχτας. Κόλλησα ξανά. Πριν λίγο το θυμήθηκα και από αλλού. Οι μουσικές κύκλους κάνουν. Όχι ακριβώς. Περίπου. Ποτέ δεν είμαστε ίδιοι. Το σημείο στο χρόνο έχει αλλάξει. Οριακά, ίσως όχι και τόσο, στην παρούσα φάση της ζωής μου, ίσως και σε κάθε φάση, υπερέχει η μεταλλική εκτέλεση.
Θέλω να κρυφτώ και το riffάκι δεν μ’ αφήνει. 
Σχετικά θέματα:
]
February 26th, 2010 at 21:34
Μη μου τους κύκλους τάρατε… σπείρες FTW….
February 28th, 2010 at 02:18
κολλησα για μια στιγμη με το μυγακι που κανει οχταρια. στην αρχη τα νομισα για κυκλους και λεω δε γινεται τετοια συμπτωση.
παλια εκανα κυκλους, πολλους και στο τελος επεφτα μεσα. τωρα μονο ευθειες ή στραβες γραμμες ή ζιγκ ζαγκ . μα οχι κυκλους
February 28th, 2010 at 12:28
Μου φαίνεται πως ως τώρα σπείρες έκανα συνέχεια.
Είτε πλησιάζοντας προς ένα κέντρο με όλο πιο μεγάλη ταχύτητα μέχρι τη συντριβή, είτε με το να απομακρύνομαι μέχρι που πια να μην είναι δυνατό να βρεθεί το σημείο εκκίνησης. Όλες μου οι τροχιές ήταν μη αναστρέψιμες από ένα σημείο και μετά.
Διάβασα για σώματα που πέφτουν σε μαύρες τρύπες, διάβασα για δορυφόρους που ξέφυγαν από την έλξη του πλανήτη τους, διάβασα για συστήματα διπλών αστέρων που ταλαντώνονται γύρω από το κοινό τους κέντρο βάρους… Και η φύση μοιάζει να έχει το “πρόβλημά” μου μόνο που αυτή δεν το θεωρεί πρόβλημα. Λύση για ισορροπία δεν βρήκα.
Αν θα βρω τρόπο να κινηθώ κάποια στιγμή αλλιώς, αν θα με κινήσουν διαφορετικά μεγαλύτερες δυνάμεις ή αν θα συμβεί κάτι εντελώς καινούριο και απρόβλεπτο που δεν μπορώ ούτε να το φανταστώ… θα δείξει
February 28th, 2010 at 16:05
Υπάρχουν και χειρότερα.
Φαντάσου να κάνουν οι ζωές μας Brownian motion (αν και διόλου απίθανο) “παντού συνεχείς και πουθενά παραγωγίσιμες” και όσο κάνεις zoom in, σαν φράκταλ να παρατηρείς το ίδιο τυχαίο pattern ξανά και ξανά και όση προσπάθεια κι αν κάνεις να μην μπορείς να βρεις πουθενά μια γνώριμη ευθεία γραμμή ή καμπύλη. Όλα να είναι διαφορετικά κι όμως για να αντέξεις την χαοτική τυχαιότητα τους να τα θεωρείς παρόμοια.
Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα αλλά μέχρι στιγμής πιστεύω πως αν κάτι βασικά προσδιοριστικό στοιχείο έχουν οι κύκλοι, οι ελλείψεις, οι περιοδικές ή μη κινήσεις είναι η (μαθηματική) μνήμη. Το που ήσουν πριν και πόσο αυτό επηρεάζει το που θα βρεθείς μετά. Πάντα υπάρχει μια “αρχική εγγραφή” το ζητούμενο είναι να πάμε εκεί που εμείς θέλουμε χρησιμοποιώντας αυτόν τον πρότερο περιορισμό προς όφελός μας.
March 2nd, 2010 at 20:31
_\m/ \m/_ stay heavy