Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα αλλά μέχρι στιγμής πιστεύω πως αν κάτι βασικά προσδιοριστικό στοιχείο έχουν οι κύκλοι, οι ελλείψεις, οι περιοδικές ή μη κινήσεις είναι η (μαθηματική) μνήμη. Το που ήσουν πριν και πόσο αυτό επηρεάζει το που θα βρεθείς μετά. Πάντα υπάρχει μια “αρχική εγγραφή” το ζητούμενο είναι να πάμε εκεί που εμείς θέλουμε χρησιμοποιώντας αυτόν τον πρότερο περιορισμό προς όφελός μας.

Είτε πλησιάζοντας προς ένα κέντρο με όλο πιο μεγάλη ταχύτητα μέχρι τη συντριβή, είτε με το να απομακρύνομαι μέχρι που πια να μην είναι δυνατό να βρεθεί το σημείο εκκίνησης. Όλες μου οι τροχιές ήταν μη αναστρέψιμες από ένα σημείο και μετά.

Διάβασα για σώματα που πέφτουν σε μαύρες τρύπες, διάβασα για δορυφόρους που ξέφυγαν από την έλξη του πλανήτη τους, διάβασα για συστήματα διπλών αστέρων που ταλαντώνονται γύρω από το κοινό τους κέντρο βάρους… Και η φύση μοιάζει να έχει το “πρόβλημά” μου μόνο που αυτή δεν το θεωρεί πρόβλημα. Λύση για ισορροπία δεν βρήκα.

Αν θα βρω τρόπο να κινηθώ κάποια στιγμή αλλιώς, αν θα με κινήσουν διαφορετικά μεγαλύτερες δυνάμεις ή αν θα συμβεί κάτι εντελώς καινούριο και απρόβλεπτο που δεν μπορώ ούτε να το φανταστώ… θα δείξει