Αρχείο για την κατηγορία

Υπάρχουν μερικά ερωτήματα που αντέχουν στο χρόνο, κάποια άλλα που μας απασχολούν κατά καιρούς και κάμποσα που μας βασανίζουν σε προσωπικό επίπεδο. Μέσα σε όλα, υπάρχει και ένα διπλό ερώτημα που με κατατρώει από χθες. Συνέχεια »

Ξύπνησα στις 4 τα ξημερώματα με όλα τα συμπτώματα της ημικρανίας και τα πρώτα decibel του πόνου να χτυπάνε στο κεφάλι μου. Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει περιθώριο για δισταγμούς. Θέλουμε το χάπι μας και το θέλουμε τώρα.  Συνέχεια »

Και ξαφνικά, εκεί που νόμιζα ότι είχα κλείσει με αυτό το κεφάλαιο, ότι τα είχα βρει και μου έφταναν τα ταξίδια του μυαλού, ένιωσα ξανά την ανάγκη για το δρόμο. Την ανάγκη για αληθινά ταξίδια. Συνέχεια »

Η αντικοινωνικότητά μου μεγαλώνει. Άρχισα να γίνομαι επικίνδυνη για τους γύρω μου και γι αυτό με απομονώνω όλο και πιο πολύ. Οι ανοχές μου μηδενίστηκαν. Συνέχεια »

Η παραλία είναι ατελείωτη. Ακόμα και έτσι όμως, τα Σαββατοκύριακα είναι γεμάτη κόσμο. Ευτυχώς υπάρχουν οι καθημερινές. Ειδικά αργά το απόγευμα. Σχεδόν ιδιωτική. Συνέχεια »

Τέλος εποχής. Ακριβώς πάνω στην ώρα γιατί άρχισαν οι ζέστες. Ναι έχω ακούσει πως αποσύρουν αρχαία κλιματιστικά. Έχει και έκπτωση. Με το κόστος της εγκατάστασης ανεβαίνει πιο πάνω και από την τιμή προ έκπτωσης. Αθάνατε Έλληνα. Συνέχεια »

Για όλες τις “μαμάδες” που κατέστρεψαν περισσότερες ζωές από όσες η βόμβα. Οι υπόλοιπες δεν έχουν ανάγκη από τις αφιερώσεις μου. Τις έχουν γραμμένες και γι’ αυτό τις πάω με χίλια. Συνέχεια »

Ο χρόνος της αναμονής μετράει στο συνολικό απόθεμα χρόνου που διαθέτω. Ο περισσότερος χρόνος περνάει στην αναμονή και όχι στη στιγμή. Πού έχω το μυαλό μου; Συνέχεια »

Συνήθως δε γράφω γι’ αυτό που λέμε “η κατάσταση”. Δεν έχει νόημα. Όλοι μας τη ζούμε, σε κανέναν δεν αρέσει, όλοι μας πνιγόμαστε από τα ντουβάρια που μας πλάκωσαν, όλοι μας εξοργιζόμαστε από τους “αλήτες” που μας διαφεντεύουν αλλά προσπαθούμε να το ξεπεράσουμε με …feng shui. Συνέχεια »

Το τελευταίο διάστημα είχα πάθει μια ψιλοαποστροφή για τα forum, blog και site που “ειδήμονες” …μετρούσαν τα linux τους. Μια αποτοξίνωση απαρραίτητη, μιας και ένιωθα την καφρίλα που επικρατεί σε όλα, να μπαίνει και σε αυτό το χώρο. Θλίψη.

Συνέχεια »

Οι φίλοι μου και οι γνωστοί της νέας γενιάς, εγώ είμαι η παλιά, με κατηγορούν ότι μουσικά έχω κολλήσει κάτι δεκαετίες πίσω. Το ξέρω αλλά την καταβρίσκω εκεί, γιατί να πάω αλλού; Συνέχεια »

Κάπου στο τέλος του λυκείου και στα πρώτα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής το είχα διαβάσει κάμποσες φορές. Συχνά με συντρόφευε σε τρένα και λεωφορεία. Τα χρόνια που πέρασαν το σημάδεψαν και αυτό. Συνέχεια »