Love songs… όσα και να έχουμε ακούσει, ποτέ δεν είναι αρκετά. Συνέχεια…
Αρχείο για την Κατηγορία 'Μουσική'
Έτσι, επειδή δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση ή ίσως επειδή έχω χαλαρή διάθεση. Οι 50 δίσκοι που έχω ακούσει περισσότερες φορές, σύμφωνα με το last.fm. Είναι βραδάκι, είμαι κάτω από δέντρα, σχετική ησυχία, κάποιοι μακρινοί ήχοι από γαυγίσματα σκύλων και στο πολύ βάθος το βουητό της λεωφόρου. Ένα δροσερό αεράκι, οι νότες του Paradise Lost από Symphony X και η μαγεία του ασύρματου internet. Συνέχεια…
Σχεδόν κάθε χρόνο τέτοια μέρα, για πάρα πολλά χρόνια, το θυμάμαι. Υπάρχει και δεν υπάρχει λόγος. Ήμουν τυχερή και τους είδα live πριν κάτι χρόνια στο Gagarin. Η τελευταία συναυλία που παρακολούθησα, αν θυμάμαι καλά. Ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα και ένα ακόμα πιο αγαπημένο τραγούδι. Από εκείνα τα “παλιά”. Συνέχεια…
’cause you’re mine mine mine Συνέχεια…
Είναι σαν αυτό που συμβαίνει κάποιες φορές όταν σε ενδιαφέρει κάποιο άτομο πολύ. Έτσι βρίσκεσαι να μαθαίνεις από σπόντα πχ. για μηχανές γιατί το “αντικείμενο του πόθου” σκαλίζει όλη μέρα τη μηχανή του ή ανακαλύπτεις ότι ξέρεις απ’ έξω τους στίχους του τελευταίου hitακίου, γιατί η καλή σου είναι top ten maniac. Τουλάχιστον κάπως έτσι γίνονταν παλιότερα. Συνέχεια…
Νιώθω το κεφάλι μου ελαφρύ και ζεστό. Με τριγυρίζει ημικρανία και το μόνο που την κρατάει μακριά είναι το δυνατό παυσίπονο. Οι επόμενες ώρες θα δείξουν ποιός θα νικήσει. Για τώρα φαίνεται να κερδίζει η σουματριπτάνη αλλά έχω δει πιο σίγουρους αγώνες να χάνονται. Συνέχεια…
Είναι μια από εκείνες της μέρες όπου γίνεται η επαλήθευση της επαλήθευσης του νόμου που λέει ότι αν κάτι είναι να πάει στραβά, θα πάει με το χειρότερο τρόπο. Αν αρχίσω να γκρινιάζω δεν θα σταματάω με τίποτα. Και έτσι δεν αρχίζω γιατί όλα και όλοι μου φταίνε και είναι ώρα για καταστροφές. Συνέχεια…
Άκουσα το τραγούδι σε μια ταινία. Ένα συνηθισμένο love story των 80’s. Δεν ξέρω αν ήταν η εφηβεία, η γενιά μας ή η ίδια η εποχή, αλλά μου έμειναν και τα δύο. Και το τραγούδι και η ταινία. Στο πρώτο γυρίζω συχνά. Ότι πρέπει για εκείνες τις στιγμές που τίποτα δεν φτάνει. Και ας μην φτάνει ούτε αυτό. Συνέχεια…
Περασμένες τρεις. Δε θέλω να κοιμηθώ. Όσο περισσότερο κοιμούνται οι άνθρωποι γύρω μου, τόσο λιγότερο θέλω να κοιμηθώ εγώ. Το ξέρεις. Αν μπορούσα δεν θα κοιμόμουν ποτέ ξανά. Από αντίδραση, από πείσμα ή απλά για πρόκληση. Συνέχεια…
Τα πρωινά έχουν τη ρουτίνα τους. Μια διαδικασία ίδια για χρόνια και έτσι αυτοματοποιημένη. Άσχετα αν το βράδυ κοιμήθηκα στις 1 ή στις 5 τα ξημερώματα, το ξύπνημα είναι στις 7. Χωρίς σκέψη και πριν ο εγκέφαλος προφτάσει να στείλει το μήνυμα: “Είναι η τυχερή σου μέρα, κοιμήσου”, πετάγομαι πάνω και για την επόμενη μιάμιση ώρα, κάνω συγκεκριμένες κινήσεις, ετοιμασίες και διαδρομές. Συνέχεια…
Ένα τραγούδι, δύο εκτελέσεις. Jeff Healey Band και Notting Hillbillies. Πολλά λάθη, ένα άτομο. Εγωισμός, φόβος, μπέρδεμα, ηλιθιότητα και κυρίως αυτοκαταστροφή. Ποιός μπορεί να μας σώσει από τον εαυτό μας; Και αν αυτός ο κάποιος βρεθεί και μας αγαπάει τόσο, ποιός θα τον σώσει από μας; Συνέχεια…
Την είχα ακούσει πρώτη φορά τυχαία, πριν πολλά χρόνια, σε ένα μικροσκοπικό jazz μπαράκι κάπου στον Άλιμο. Βρέθηκα εκεί για χάρη της παρέας. Δεν ήταν ούτε στο στυλ μου, ούτε το είδος της διασκέδασης που προτιμούσα.Την πρωτοάκουσα αργά τη νύχτα, σε μια ονειρική ατμόσφαιρα, σαν αυτές που βλέπουμε σε ταινίες για τη jazz. Συνέχεια…
Συνεχίζω να κοιμάμαι ελάχιστα. Μέρες τώρα. Το κεφάλι μου είναι μόνιμα σε ένα σύννεφο και νιώθω μια ελαφριά ζάλη. Λειτουργώ όμως σχεδόν κανονικά ακόμα. Τελικά αντέχω όπως παλιά και αυτό με κάνει να νιώθω δυνατή. Έστω κι αν ζω με καφεΐνη και κινούμαι από υπερένταση. Συνέχεια…
Είναι από αυτά τα τραγούδια που δεν τα προσέχεις. Κάτω από άλλες συνθήκες ίσως να μην γνώριζα ποτέ την ύπαρξή του. Ήταν όμως οι συνθήκες κατάλληλες και προέκυψε να το μάθω, να το αγαπήσω και να με ακολουθήσει πολύ καιρό, μέχρι τώρα. Συνέχεια…
Sober by Tool
κάηκε ups? 
νόμιζα δεν μασάνε από αυτά
)
Νέα Σχόλια