Με έσκισε το κεφάλι μου όλη μέρα. Η ημικρανία έκανε πάρτυ και το πάει για Woodstock. Ο μικρός μου αγόρασε msi wind και όλη μέρα δεν το άφησε από τα χέρια του. Έχει ξετρελλαθεί. Το κεφάλι εξακολουθεί να πονάει. Τραβάω ζόρια αλλά θα περάσουν. Είδα το παρακάτω και με ταξίδεψε στη συναυλία του 89. Άλλη μια μέρα πέρασε. (συνέχεια…)

Τα καλοκαιρινά βράδια η βεράντα είναι το καλύτερο σημείο του σπιτιού. Ίσως γιατί έχει μια μεγάλη κούνια όπου μπορεί κάποιος να αράξει με τις ώρες. Ίσως γιατί είναι στο πίσω μέρος και δεν έχει υπερβολικό θόρυβο. Ίσως γιατί κοιτάει προς τη δύση και έχει ωραία χρώματα στον ουρανό, καθώς πέφτει το βράδυ. (συνέχεια…)

Που και που με πιάνει η προκοπή να συγυρίσω. Μην πάει το μυαλό σας στο κακό. Τους σκληρούς μου δίσκους εννοώ. Μερικές φορές λοιπόν, ανάλογα τον καιρό που έχει να με πιάσει η σκληρο-νοικοκυροσύνη, βρίσκω διάφορα άκυρα. Κάποια χρήσιμα, πολλά άχρηστα, μερικά που δεν θυμάμαι ούτε γιατί τα έχω και κάποια άλλα που με κάνουν να χαμογελάω. (συνέχεια…)

Άκουσα το τραγούδι σε μια ταινία. Ένα συνηθισμένο love story των 80’s. Δεν ξέρω αν ήταν η εφηβεία, η γενιά μας ή η ίδια η εποχή, αλλά μου έμειναν και τα δύο. Και το τραγούδι και η ταινία. Στο πρώτο γυρίζω συχνά. Ότι πρέπει για εκείνες τις στιγμές που τίποτα δεν φτάνει. Και ας μην φτάνει ούτε αυτό. (συνέχεια…)

Σε λίγο φεύγω για μια μικρή, ημερήσια βολτίτσα. Θάχει βέβαια και τη σύνδεση ενός ασύρματου router, οπότε αρχίζω να μαζεύω εξαρτήματα και το laptop. Για τις πρώτες δοκιμές. Έτσι, για να πάει καλά η μέρα, κάτι στα γρήγορα. Οι diggοβιοι θα το έχουν δει ήδη, οι υπόλοιποι είναι στο σωστό μέρος. (συνέχεια…)

Την είχα ακούσει πρώτη φορά τυχαία, πριν πολλά χρόνια, σε ένα μικροσκοπικό jazz μπαράκι κάπου στον Άλιμο. Βρέθηκα εκεί για χάρη της παρέας. Δεν ήταν ούτε στο στυλ μου, ούτε το είδος της διασκέδασης που προτιμούσα.Την πρωτοάκουσα αργά τη νύχτα, σε μια ονειρική ατμόσφαιρα, σαν αυτές που βλέπουμε σε ταινίες για τη jazz. (συνέχεια…)

Αυτά τα: “ημέρα της μπριζόλας”, “ημέρα της φραντζόλας”, “ημέρα του εξαφανισμένου γιγάντιου πάντα”, “ημέρα του μπατζανάκη” και πάει λέγοντας (ναι και “ημέρα των ερωτευμένων”, παραλίγο να το ξεχάσω) δεν μου λένε και πολλά. Ο καθένας μπορεί βέβαια να γιορτάζει ότι θέλει και υπάρχει και μια περίπτωση που δεν έχω αντίρρηση να γιορτάσω και γω. Δωράκι θα έχει; Τι πάει να πει γιατί να έχω δώρο τη “μέρα της  μουστάρδας”; (συνέχεια…)

Νόμιζα ότι μπορώ να ξεφύγω από οτιδήποτε. Μπορούσα να “μπω” σε οποιαδήποτε κατάσταση χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, γνωρίζοντας από πριν ότι μπορώ να ξεφύγω, οποιαδήποτε στιγμή. Έστω και δύσκολα. Έστω με πόνο ή κόπο. (συνέχεια…)

Είμαι εδώ αυτό το περίεργο απόγευμα. Ένα μέρος ξένο, μια οθόνη γνωστή, ένα βροχερό απόγευμα. Η διάθεση σαν τρενάκι σε λούνα παρκ. Από τα πιο ψηλά στα πιο χαμηλά. Λέξεις εκτός τόπου και χρόνου. Λέξεις που δεν λένε αυτό για το οποίο γράφουν. (συνέχεια…)

Ο άνθρωπος συνηθίζει σχεδόν τα πάντα. Και με τον καιρό ξεχνάει. Που και που μπορεί να αναρωτιέται, μπορεί να νιώθει το κενό, αλλά συνηθίζει και μπορεί να αντέξει ένα ζόρικο ρυθμό για χρόνια. (συνέχεια…)

Σταμάτησα τα μεγάλα κείμενα λέει. Δεν τόχα προσέξει. Ίσως γιατί νιώθω διάφανη και δεν χρειάζονται πια. Ίσως “ξανάρθουν”. Τώρα δεν θέλω να μιλάω, προτιμώ να πετάω. (συνέχεια…)

Σήμερα πέρασα από τη θλίψη και την απελπισία σε μεγάλη χαρά. Ανάμεσα, μια κρίση ημικρανίας. Είμαι μουδιασμένη και ελαφρά ζαλισμένη. Ξαφνικά όμως πολύ χαρούμενη. Ξέρω γιατί και μου αρέσει. Η επίσημη εξήγηση είναι παρενέργειες από τα δυνατά παυσίπονα. Την ανεπίσημη την κρατάω για μένα. (συνέχεια…)