Οι βραδιές μυρίζουν άνοιξη. Ακολουθώντας μια ξαφνική παρόρμηση πήγα για περπάτημα καθώς έπεφτε το βράδυ. Πίστευα ότι θα είναι τρομαχτικά ή ίσως και επικίνδυνα. Δεν ήταν. Είχε όμορφα “σκοτεινά” χρώματα, τα φώτα της πόλης να λάμπουν από μακριά, έντονη μυρωδιά από τη θάλασσα και κύματα. Συνέχεια…
Αρχείο για την Κατηγορία 'Προσωπικά'
Αν μπορούσα να διαλέξω θα ήμουν χιλιόμετρα από δω. Ήχοι, μουσικές, κόσμος, χρώματα, μυρωδιές, ατμόσφαιρα γλεντιού. Αν μπορούσα να διαλέξω θα προτιμούσα ακόμα και ένα λευκό δωμάτιο. Δεν μπορώ όμως. Μια λύση θα ήταν να ήμουν σχεδόν μεθυσμένη. Δεν είμαι όμως. Είμαι αναγκασμένη να περπατάω ανάμεσα σε κόσμο που νιώθω να με ακουμπάει, να με σπρώχνει και ταυτόχρονα να είναι ένα σύμπαν μακριά ή μήπως είμαι εγώ ένα σύμπαν μακριά; Συνέχεια…
Μόλις έκλεισα ένα μήνα online. Η δημιουργία blog δεν ήταν ποτέ μέσα στα όνειρά μου. Η μόνη επαφή που είχα με blogs ήταν η τυχαία επίσκεψη σε αυτά, αν το google επέστρεφε ενδιαφέρον αποτέλεσμα σε κάτι που έψαχνα. Ξαφνικά όμως βρέθηκα στο “δρόμο” δικτυακά και είπα να στήσω τη “σκηνή” μου στην άκρη του blogοχωριού και βλέπουμε. Συνέχεια…
Δε μιλάω για τη Halle Berry, μιλάω για το “χάλι μαύρο”. Όχι ότι δεν το έβλεπα τις άλλες φορές. Σε κάθε βόλτα ήταν εκεί, απλά δεν έβγαινα για να δω, μόνο για να περπατήσω. Αν μου γεννιόταν η διάθεση για εικόνες, δεν είχα παρά να έχω στραμμένο το κεφάλι μου μόνιμα προς τη θάλασσα. Τουλάχιστον έχει γαλάζιο χρώμα και μακρινό ορίζοντα. Απαγορεύονται οι στροφές του κεφαλιού προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση. Συνέχεια…
Καλά ήταν. Καμμιά δεκαριά άτομα, σε σπίτι που, βασικό αυτό, δεν έπρεπε να συγυρίσω εγώ. Διάθεση να ξεχαστούν, παραμεριστούν, πνιγούν όλα και με πολύ χαλαρή και άνετη σχέση μεταξύ μας. Δεν περνάω τη “σαρκοφάγα” φάση μου, οπότε τα δρώμενα γύρω στο τζάκι δεν με συγκίνησαν. Περνάω όμως την “υπογλυκαιμική” μου φάση, οπότε το τραπεζάκι με τα γλυκά και το (αγαπημένο μου) κόκκινο κρασί με τράβηξε από την αρχή και εκεί παρέμεινα σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Συνέχεια…
ή μήπως ελεύθερη πτώση; Ότι βγει, δεν έχω τίποτα να χάσω.
Είχα πει να μην γράφω τα βράδια, εκτός αν έχω πολύ συγκεκριμένο και ακίνδυνο θέμα. Το κράτησα σχεδόν ένα μήνα, καλά είναι. Μάλλον περνάω τη φάση που σταματάνε να ισχύουν πράγματα που είχα πει να κρατήσω. Έστω κάποια από αυτά. Είχα πει να μην οδηγήσω ξανά και το κράτησα πολλά χρόνια. Τώρα ήρθε η ώρα του πάλι, το ίδιο θα έκανε οποιοσδήποτε κάτω από τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν. Ειδικά κάποιος που ήξερα και “έφυγε”. Συνέχεια…
Μπορεί να περάσει καιρός χωρίς να αναζητήσω, χωρίς να επιθυμήσω ή να θελήσω να αποκτήσω οτιδήποτε. Μετά έρχεται μια μέρα ή νύχτα και ξαφνικά, από το πουθενά ή για ασήμαντη αφορμή, θέλω χθες αυτό που μου τράβηξε την προσοχή. Δεν μπορώ να περιμένω ούτε μια ώρα. Μάλλον δε θέλω, άσχετα αν θα αναγκαστώ ή θα μπορούσα να περιμένω όσο χρειάζονταν ή και μπορεί να μην το αποκτήσω ποτέ. Σημασία έχει ότι το θέλω πολύ και τώρα. Συνέχεια…
Έχω δυσκολίες να συνειδητοποιήσω ότι μεγαλώνω. Όχι ότι δεν τραβάω τα ζόρια που αναλογούν στα άτομα της ηλικίας μου και στις συνθήκες ζωής των “μεγάλων”, αλλά κάπου μέσα μου κάτι δεν κολλάει. Σα νάχει γίνει κάποιο λάθος και να είμαι για rollback στη database της ζωής μου. Αυτά όμως γίνονται μόνο στο pc και όχι στη ζωή. Συνεχίζω λοιπόν τον καθημερινό αγώνα γεμάτη απορία, για το πως είναι δυνατό να μεγάλωσα και πως συνέβει αυτό σε μένα. Συνέχεια…
Ξεκίνησα να γράψω με νεύρα. Με διάθεση να ξεσπάσω για ένα σωρό μικρά και ασήμαντα σπασίματα. Ενοχλητικές λεπτομέρειες και εκρεμμότητες που από μόνες τους αντέχονται και αντιμετωπίζονται, αλλά όταν μαζεύονται όλα μαζί, κάνουν την κατάσταση αβάσταχτη και το παραμικρό μπορεί να είναι Η σταγόνα. Ειδικά όσο προχωράει η μέρα και τα “μικρά σπασιματάκια” συνεχίζουν, τα πράγματα γίνονται σοβαρά και το μάτι αρχίζει και γυαλίζει επικίνδυνα. Συνέχεια…
Σήμερα ήμουν θλιμμένη. Ίσως πιο σωστά θα ήταν να έλεγα “πεσμένη”. Ένα όνειρο χθες βράδυ, από τα σπάνια που βλέπω, γεμάτο φανταστικές ιστορίες κλεμμένες από την αποθήκη του ανικανοποίητου, το χιόνι που έφυγε, ο καιρός της θάλασσας που αργεί να έρθει, είναι και αυτό το “δράμα” που συμπληρώνει την αστεία πλευρά μου. Όλη μέρα το άφηνα να κυλάει κάνοντας τα συνηθισμένα, αγνοώντας το. Ως απόψε, ως πριν λίγο. Συνέχεια…
Το χιόνι που περιμέναμε τόσο καιρό, ήρθε. Εδώ στα μέρη μου, κοντά στη θάλασσα, είναι δύσκολο να δούμε “άσπρη μέρα”. Σπάνιο φαινόμενο και κρατάει λίγο, γι αυτό και οι στιγμές που χιονίζει είναι ιδιαίτερες. Στιγμές που ηρεμεί η ψυχή καθώς το βλέμμα παρακολουθεί τις νιφάδες που χορεύουν. Συνέχεια…
Ο πονοκέφαλος είναι φριχτός. Κρίση ημικρανίας που αποτραβιέται για λίγο και μόνο με τη χρήση δυνατών, σχεδόν παραισθησιογόνων, παυσίπονων. Μετά έρχεται ξανά. Όταν με πιάνει χάνω τον κόσμο, δεν αντέχω ήχους, φώτα, κινήσεις. Ξαπλώνω με σβηστά φώτα και περιμένω τα χάπια να δράσουν. Δεν κοιμάμαι αλλά δεν είμαι ούτε ξύπνια. Σα ναρκωμένη. Συνέχεια…
Από μικρή με θυμάμαι να με πολεμάω. Ότι μου άρεσε, ότι ήθελα, έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσω ότι μπορώ να το ξεπεράσω, να ζήσω χωρίς αυτό. Όχι συνειδητά, μάλλον από μια ανάγκη επιβίωσης, από μια επιθυμία να είμαι ελεύθερη. Όσο περισσότερο φρόντιζα να εξασφαλίσω την ελευθερία μου, τόσο πιο πολύ ήθελα να βρω ένα λόγο, ένα άτομο, ένα συναίσθημα που για χάρη του να πάψω να με παλεύω. Να αφεθώ χωρίς να εξασφαλίσω το δίχτυ ασφαλείας. Στις μεγαλύτερες εξαρτήσεις υποκύπτει αυτός που θέλει να μην ανήκει πουθενά. Συνέχεια…
…”να να να νάνα να νααα eleeectric eeeye”…
Ένας μπόμπιρας στα έντεκα, να προσπαθεί να τραγουδήσει χωρίς λέξεις ένα μάλλον μέταλ κομμάτι από όσο μπορώ να καταλάβω, κυρίως από το ρυθμικό κούνημα του κεφαλιού. Ένα κούνημα που με γυρνάει δεκαετίες πίσω, επί Obre και Rainbow. Ένα κούνημα που πρέπει να είναι στα γονίδιά του αφού δεν έχει βρεθεί σε τέτοια μέρη, ούτε έχει δει δεκάδες μεταλάδες να κουνάνε ρυθμικά το κεφάλι μπροστά σε καθρέφτες ή τοίχους. Συνέχεια…
Sober by Tool
κάηκε ups? 
νόμιζα δεν μασάνε από αυτά
)
Νέα Σχόλια