…να μην το πάθω το “κακό” με ότι βλέπουν τα μάτια μου και να γλυτώσω και το …firejewel. Θάλεγα “Άγιε βάλε το χέρι σου” αλλά μεγάλο κορίτσι είμαι και όλο αυτό τον καιρό ο άγιος δεν με καταδέχτηκε, γιατί να το κάνει τώρα; Και να πεις ότι δεν είμαι καλό παιδί; Το καλύτερο. Θα μπορούσαν να το βεβαιώσουν όλοι όσοι με ξέρουν, αλλά δεν τόχουν συνειδητοποιήσει ακόμα. Έτσι ξέρω ότι “χέρι” από αφεντικά, μανάδες, sweetheartους, sweetheartες, φίλους, παιδιά, σκυλιά… με την καλή ή την κακή έννοια μπορεί να μπει, από άγιο χλωμό το βλέπω. Συνέχεια…
Αρχείο για την Κατηγορία 'Προσωπικά'
Όταν αρχίζεις να έχεις την αίσθηση ότι αυτό που ψάχνεις δεν είναι εκεί που κοιτάς, αλλά εσύ συνεχίζεις να σκαλίζεις, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Είναι αυτό που λέμε “πας γυρεύοντας”; Ίσως. Στη χειρότερη θα έχεις χάσει κάμποση ώρα από τη ζωή σου χωρίς να βρεις αυτό που ψάχνεις και στην ακόμα πιο χειρότερη, θα βρεις κάτι που είχες λόγο να το κρύψεις τόσο καλά. Αν υπάρχει καλύτερη δεν ξέρω, δεν μούχει τύχει. Συνέχεια…
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα και το χουζούρι στον καναπέ, με μουσική και σερφάρισμα, τελειώνει λόγω “ανωτέρας βίας”. Η μπαταρία του φορητού χτύπησε κόκκινο και δεν έχω όρεξη να συνδέω καλώδια, έτσι πρέπει να το βάλω να ξεκουραστεί και να “φάει”, ώστε να είναι το πρωί έτοιμο “για κάθε χρήση”. Αποφεύγοντας το skateboard στο πάτωμα, με τη βοήθεια της λάμπας που φέγγει αμυδρά από το δρόμο, γυρίζω ξανά στον καναπέ και σκεπάζομαι με την κουβέρτα. Συνέχεια…
Είναι ένα σπάνιο και εξαιρετικό πλάσμα που το αγαπάω πολύ. Ένα κορίτσι “αστέρι”. Τα τελευταία χρόνια είχα συνδιάσει την εικόνα του με μόνιμο σχεδόν αξεσουάρ το bluetooth ακουστικό. Το τηλέφωνο αποτελούσε το μοναδικό συνδετικό κρίκο με “εκείνον”, που ήταν μακριά. Πριν κάμποσο καιρό άρχισα να μαθαίνω για “απομακρύνσεις” και προβλήματα. Και μετά, ενώ το κορίτσι έλειπε, έτυχε να μείνω για λίγο καιρό σπίτι του. Πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, μέσα σε ένα καλαθάκι με όλα αυτά τα διάφορα και αδιάφορα που βάζουμε συνήθως σε τέτοια καλαθάκια, είδα το bluetooth. Συνέχεια…
…ή αλλιώς το Google στην υπηρεσία της “ανοικοκύρευτης”.
Έρχεται μια στιγμή στη ζωή του ανθρώπου που πρέπει να κοιτάει κατάματα κάποιες αλήθειες. Και μια από αυτές είναι πως είμαι άθλια νοικοκυρά. Το συμμάζεμα και η τακτική τοποθέτηση των πραγμάτων δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο. Σχετικά με το νοικοκυριό βέβαια υπάρχουν και μερικές δεκάδες ακόμα “αδύνατα σημεία”, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Έτσι υπήρξαν εποχές που η registry μου ήταν πιο τακτοποιημένη από τις ντουλάπες και το /var/cache/apt/archives πιο καθαρό από τα παντζούρια του σπιτιού μου. Συνέχεια…
Γνώρισα το διαδίκτυο στο τέλος του προηγούμενου αιώνα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά βρήκα την παραπάνω φράση πολύ εντυπωσιακή για αρχή. Σκέφτηκα να πω στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας, αλλά ξαφνικά ένιωσα σαν τον Highlander, σα να ήμουν έτοιμη να πω ότι σέρφαρα με τον …υπολογιστή των Αντικυθήρων και τρόμαξα. Εντάξει θα είχε ένα κύρος διαφορετικό, αλλά τσακίζει τη γυναικεία μου ματαιοδοξία. Άλλο να κουβαλάς στα χρόνια σου τον προηγούμενο αιώνα και άλλο χιλιετία ολόκληρη. Συνέχεια…
Στα εφηβικά μου χρόνια, τα τρένα ασκούσαν μια παράξενη γοητεία πάνω μου. Καθισμένη τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια στη βεράντα του σπιτιού μου, ένα μοναχικό σπίτι στη μέση του Λαμιώτικου κάμπου, έβλεπα απέναντι στο βουνό Όθρυς τα φώτα τρένων που χάνονταν στις γαλαρίες και φανταζόμουν ότι ταξίδευα κι εγώ μαζί τους. Άλλες φορές ένιωθα κατάσκοπος της ζωής των επιβατών τους και έπλαθα ιστορίες. Αναρωτιόμουν ποια δράματα και ποιές χαρές έκρυβαν οι άνθρωποι που ταξίδευαν εκείνη τη στιγμή και πως θα ένιωθαν αν ήξεραν ότι τους “παρακολουθώ”. Συνέχεια…
Το βράδυ που μας έρχεται το περιμένω ανυπόμονα. Θα έχει από τις γνωστές βόλτες με το αυτοκίνητο και αφού αύριο δεν έχει πρωινό τρέξιμο θα είναι ακόμα πιο χαλαρά και ίσως πιο μακρινή. Τρελλένομαι να με απασχολούν “προβλήματα” όπως τι μουσική να προετοιμάσω και να ξεχνάω τα καθημερινά, σπαστικά τρεξίματα και τις πιο ζόρικες επιλογές. Αυτή τη στιγμή με απασχολεί η μουσική επένδυση. Τελεία. Θα έχει blues, αγαπημένα 80’s, απαλά κομμάτια από hard γκρουπάκια ή συλλογή από ταξιδιάρικες μουσικές; Συνέχεια…
Τον τελευταίο καιρό θυμήθηκα μια παλιά μου αγαπημένη συνήθεια. Κάτι ένα αμάξι πρόκληση, κάτι η πολύ κλεισούρα των τελευταίων χρόνων, κάτι που περνάω μια δεύτερη εφηβεία… δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος, πόσο μάλλον εγώ. Έτσι άρχισα τις νυχτερινές βόλτες με το αμάξι. Με την πρώτη ευκαιρία που θα βρω και αφού ετοιμάσω τα πλήθη, ξεκινάω τη βραδινή μου περιπλάνηση. Δεν υπάρχει προορισμός, συνήθως παίρνω την παραλιακή και πάω προς Σούνιο. Συνέχεια…
Λένε πως ποτέ δεν είναι αργά να ζήσει κάποιος ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Ούτε είναι ποτέ αργά να κάνει κάποιος πραγματικότητα ένα παιδικό όνειρο, λέω εγώ. Οι πρώτες καλοκαιρινές μέρες των παιδικών μου χρόνων είχαν μυρωδιά από σκόνη, ήχους βροντερών εξατμίσεων, αυτοκίνητα που μόνο σε περιοδικά μπορούσε να δει κάποιος και ονόματα οδηγών που γι αυτούς ακούγαμε στην τηλεόραση. Το καλοκαίρι στα μέρη μου ξεκίναγε με συζητήσεις που είχαν μέσα ονόματα όπως: Βάλντεγκαρτ, Βατάνεν, Μουτόν, Κανκούνεν, Μπιαζιόν, Σιρόκο, Σάινθ μέχρι τους πιο πρόσφατους ΜακΡέι, Μάρτιν, Λεμπ, Γκρόνχολμ, Σόλμπεργκ… Συνέχεια…
Sober by Tool
κάηκε ups? 
νόμιζα δεν μασάνε από αυτά
)
Νέα Σχόλια