Δεν είχα παραμυθιαστεί σε καμμία φάση της ζωής μου ότι μπορεί να αλλάξω τον κόσμο. Ψέματα, πρέπει νάμουν κάπου 15-16 και την έπεφτα στον πατέρα μου. “Η γενιά μου θα φτιάξει μια καλύτερη κοινωνία”. “Μακάρι. Να σας δω. Λες εγώ να ήθελα να φτιάξω αυτή την κοινωνία;” Αυτό ήταν αρκετό για να με υποψιάσει. (συνέχεια…)

Αν ήταν δυνατόν ένας τέτοιος τίτλος να μην τραβούσε την προσοχή μου. Δεν είναι τόσο για το περιεχόμενο του άρθρου στο ZDNet. Κάποιες στατιστικές, κάποιες απόψεις και οι απαραίτητες προβλέψεις. Όχι γι’ αυτά. Εξάλλου οι γνώμες και τα συμπεράσματα είναι σαν τα blogs. Οι περισσότεροι από μας έχουμε μερικά και πολλές φορές με αντιφατικό περιεχόμενο ανάλογα σε ποιόν θέλουμε να πάμε κόντρα. (συνέχεια…)

Μετά από κάμποσα χρόνια απασχόλησης με τους υπολογιστές, για την πλάκα μου πάντα, ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω. Προτιμάω να έχω ένα πρόβλημα, να το ψάχνω και να βρίσκω τη λύση του ή να τριγυρνάω και να βρίσκω μικρά μυστικά και κολπάκια που κάνουν πιο εύκολα ή αλλιώτικα τα πράγματα;  Μάλλον και εδώ τα θέλω όλα. (συνέχεια…)

Είναι η κατάλληλη ώρα. Αμέσως μετά το πρωινό τρέξιμο, εκεί που ο πρωινός καφές είναι έτοιμος να κυριαρχήσει στο playlist και ενώ απ’ έξω έρχονται μυρωδιές βροχής. Κάποια στιγμή προς το ξημέρωμα πρέπει να έπεσαν μερικές σταγόνες βροχής και έτσι τώρα, η χαρακτηριστική μυρωδιά χρωματίζει την ατμόσφαιρα. Είναι και Παρασκευή. Ε δε θέλει πολύ να με πιάσει το υπαρξιακοφιλοσοφικό. (συνέχεια…)

Δε λέω, σε φάσεις απελπισίας, εκεί που ήθελα οπωσδήποτε από κάπου να πιαστώ, το σκέφτηκα και γω. Είναι αυτό που λένε “ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται”. Δεν το πιστεύω όμως. Θες δεν θες κάτι πολύ, το σύμπαν σε έχει γραμμένο. (συνέχεια…)

Ομολογώ ότι έπαιζα pingu throw κρυφά. Ένιωθα μια ενοχή που χτυπούσα το πινγκουινάκι. Ένιωθα να παίρνω αμυντική στάση όταν τα καθάρματα-φίλοι-windowsάδες, μου την έλεγαν. Ώσπου μια μέρα επαναστάτησα. (συνέχεια…)

Συνεχίζω να κοιμάμαι ελάχιστα. Μέρες τώρα. Το κεφάλι μου είναι μόνιμα σε ένα σύννεφο και νιώθω μια ελαφριά ζάλη. Λειτουργώ όμως σχεδόν κανονικά ακόμα. Τελικά αντέχω όπως παλιά και αυτό με κάνει να νιώθω δυνατή. Έστω κι αν ζω με καφεΐνη και κινούμαι από υπερένταση. (συνέχεια…)

Είναι από αυτά τα τραγούδια που δεν τα προσέχεις. Κάτω από άλλες συνθήκες ίσως να μην γνώριζα ποτέ την ύπαρξή του. Ήταν όμως οι συνθήκες κατάλληλες και προέκυψε να το μάθω, να το αγαπήσω και να με ακολουθήσει πολύ καιρό, μέχρι τώρα. (συνέχεια…)

Μου χάρισαν ένα κινητό. Είναι ένα μικρό και πολύ απλό τηλέφωνο. Κάποιος διαφωνεί για το μέγεθος, αλλά έτσι κι αλλιώς εκείνος διαφωνεί για όλα. Κάνει τα βασικά και τίποτα παραπάνω, δεν μπορώ καν να του βάλω δικούς μου ήχους. Η μόνη του “πολυτέλεια” είναι το ραδιόφωνο. (συνέχεια…)

Μερικές φορές συμβαίνουν κάποια πράματα που μας κάνουν να νιώθουμε λες και ζούμε στη ζώνη του λυκόφωτος. Δεν έχω ιδιαίτερες υπεφυσικές ανησυχίες, ίσα ίσα, το αντίθετο. Το σύμπαν είναι χημεία, φυσική, μαθηματικά, πιθανότητες και χρόνος για μένα. Άντε και κάμποσο συναίσθημα σε ελάχιστες ποσότητες. (συνέχεια…)

Όταν ακούω τις μουσικές που αγαπάω, τις μουσικές που με συνόδεψαν στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, οι εικόνες που σκέφτομαι είναι άχρονες. Πρόσωπα, μέρη, σκηνικά, όλα παγωμένα στο χρόνο. Είναι όλα όπως τότε που τα γνώρισα, όπως τότε που τα αγάπησα. (συνέχεια…)

Ζω στο matrix. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου περιστρέφεται γύρω από τον υπολογιστή. Το δικτυωμένο υπολογιστή. Aλλιώς δεν μπορώ να ησυχάσω. Νιώθω μια απέραντη μοναξιά αν δεν μπορώ να κάνω ping σε μια άλλη ip. Νιώθω στέρηση όταν δεν μπορώ να αγγίξω το πληκτρολόγιο. (συνέχεια…)