Συνεχίζω να κοιμάμαι ελάχιστα. Μέρες τώρα. Το κεφάλι μου είναι μόνιμα σε ένα σύννεφο και νιώθω μια ελαφριά ζάλη. Λειτουργώ όμως σχεδόν κανονικά ακόμα. Τελικά αντέχω όπως παλιά και αυτό με κάνει να νιώθω δυνατή. Έστω κι αν ζω με καφεΐνη και κινούμαι από υπερένταση. Συνέχεια…
Αρχείο για την Κατηγορία 'Σκέψεις'
Είναι από αυτά τα τραγούδια που δεν τα προσέχεις. Κάτω από άλλες συνθήκες ίσως να μην γνώριζα ποτέ την ύπαρξή του. Ήταν όμως οι συνθήκες κατάλληλες και προέκυψε να το μάθω, να το αγαπήσω και να με ακολουθήσει πολύ καιρό, μέχρι τώρα. Συνέχεια…
Μου χάρισαν ένα κινητό. Είναι ένα μικρό και πολύ απλό τηλέφωνο. Κάποιος διαφωνεί για το μέγεθος, αλλά έτσι κι αλλιώς εκείνος διαφωνεί για όλα. Κάνει τα βασικά και τίποτα παραπάνω, δεν μπορώ καν να του βάλω δικούς μου ήχους. Η μόνη του “πολυτέλεια” είναι το ραδιόφωνο. Συνέχεια…
Μερικές φορές συμβαίνουν κάποια πράματα που μας κάνουν να νιώθουμε λες και ζούμε στη ζώνη του λυκόφωτος. Δεν έχω ιδιαίτερες υπεφυσικές ανησυχίες, ίσα ίσα, το αντίθετο. Το σύμπαν είναι χημεία, φυσική, μαθηματικά, πιθανότητες και χρόνος για μένα. Άντε και κάμποσο συναίσθημα σε ελάχιστες ποσότητες. Συνέχεια…
Όταν ακούω τις μουσικές που αγαπάω, τις μουσικές που με συνόδεψαν στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, οι εικόνες που σκέφτομαι είναι άχρονες. Πρόσωπα, μέρη, σκηνικά, όλα παγωμένα στο χρόνο. Είναι όλα όπως τότε που τα γνώρισα, όπως τότε που τα αγάπησα. Συνέχεια…
Ζω στο matrix. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου περιστρέφεται γύρω από τον υπολογιστή. Το δικτυωμένο υπολογιστή. Aλλιώς δεν μπορώ να ησυχάσω. Νιώθω μια απέραντη μοναξιά αν δεν μπορώ να κάνω ping σε μια άλλη ip. Νιώθω στέρηση όταν δεν μπορώ να αγγίξω το πληκτρολόγιο. Συνέχεια…
Υπάρχει μια λανθασμένη αντρική αντίληψη σχετικά με τις γυναίκες που ασχολούνται με τα gadgets, τους υπολογιστές και γενικά την τεχνολογία. Για κάποιο περίεργο λόγο πιστεύουν ότι αυτές οι γυναίκες είναι λιγότερο “γυναίκες” . Δεν εννοώ λιγότερο “θηλυκές”, (αν και ίσως να το πιστεύουν κάπου και αυτό) εννοώ ότι δεν έχουν κάποιες χαρακτηριστικές γυναικείες συνήθειες. Συνέχεια…
- Μόλις απέκτησα το πρώτο μωρό ζέβρας. Το γέννησε η μαμά του κοντά στο νερόλακκο, αλλά έζησε μόνο δέκα δευτερόλεπτα.
- Γιατί;
-Το έφαγε το λιοντάρι. Συνέχεια…
Έχω τις μαύρες μου. Ξέρω γιατί, ξέρω ότι θα περάσει, ξέρω ότι είναι όλα χωρίς σημασία και περαστικά. Το κυριότερο, ξέρω ότι μετά όλα αυτά θα φαντάζουν γελοία σχεδόν. Ε και; Δηλαδή τι; Πρέπει να πάω fast forward τη ζωή μου κάπου που θα ισχύουν όλα τα “σωστά” και “λογικά”; Δε νομίζω ότι θα μπορέσω ή μάλλον όπως μου βγαίνει… Δε σφάξανε babe. Συνέχεια…
Γύρισα. Αρχικά δεν ήταν σχεδιασμένο ούτε καν να φύγω, αλλά έγινε. Το Σάββατο το πρωί και ενώ ετοιμαζόμουν ψυχολογικά να φτιάξω καφέ και να ξεκινήσω ένα τριήμερο χωρίς τίποτα στο πρόγραμμα, έπεσε η ιδέα. Σε λιγότερο από μια ώρα είμασταν στην εθνική. Με καρναβαλισμούς και εορταστικές εκδηλώσεις κατά παραγγελία δεν ενθουσιάζομαι, αλλά είμαι μέσα για αργίες και εκτός προγράμματος ιδέες. Συνέχεια…
Μπορεί να περάσει καιρός χωρίς να αναζητήσω, χωρίς να επιθυμήσω ή να θελήσω να αποκτήσω οτιδήποτε. Μετά έρχεται μια μέρα ή νύχτα και ξαφνικά, από το πουθενά ή για ασήμαντη αφορμή, θέλω χθες αυτό που μου τράβηξε την προσοχή. Δεν μπορώ να περιμένω ούτε μια ώρα. Μάλλον δε θέλω, άσχετα αν θα αναγκαστώ ή θα μπορούσα να περιμένω όσο χρειάζονταν ή και μπορεί να μην το αποκτήσω ποτέ. Σημασία έχει ότι το θέλω πολύ και τώρα. Συνέχεια…
Ξεκίνησα να μαθαίνω για τα αστέρια, πριν πάω σχολείο, από τον πατέρα μου. Από τα πρώτα πράματα που έμαθα ήταν το πόσο μεγάλα είναι και πόσο μακριά. Σύντομα γεννήθηκε μέσα μου η επιθυμία να ταξιδέψω σ’ αυτά. Μεγαλώνοντας έμαθα ότι αυτό δεν γίνεται, έτσι οι προορισμοί έγιναν πιο κοντινοί. Πολύ κοντινοί. Τα μόνα μακρινά ταξίδια που έχω κάνει, είναι με το μυαλό μου. Κι από αυτά τα περισσότερα, δεν ήταν καν προς τα “έξω”. Συνέχεια…
Η τεχνολογία κάνει πιο εύκολη τη ζωή μας. Η τεχνολογία μας φέρνει οποιαδήποτε στιγμή κοντά στα άτομα που αγαπάμε. Η τεχνολογία μας σώζει, ειδικά τις στιγμές που έχουμε ανάγκη να έρθουμε σε επαφή γρήγορα με κάποιον δικό μας. Η τεχνολογία είναι γυναίκα… αυτό τα λέει όλα και τα εξηγεί όλα. Ή μήπως όχι; Συνέχεια…
Από μικρή με θυμάμαι να με πολεμάω. Ότι μου άρεσε, ότι ήθελα, έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσω ότι μπορώ να το ξεπεράσω, να ζήσω χωρίς αυτό. Όχι συνειδητά, μάλλον από μια ανάγκη επιβίωσης, από μια επιθυμία να είμαι ελεύθερη. Όσο περισσότερο φρόντιζα να εξασφαλίσω την ελευθερία μου, τόσο πιο πολύ ήθελα να βρω ένα λόγο, ένα άτομο, ένα συναίσθημα που για χάρη του να πάψω να με παλεύω. Να αφεθώ χωρίς να εξασφαλίσω το δίχτυ ασφαλείας. Στις μεγαλύτερες εξαρτήσεις υποκύπτει αυτός που θέλει να μην ανήκει πουθενά. Συνέχεια…
Sober by Tool
κάηκε ups? 
νόμιζα δεν μασάνε από αυτά
)
Νέα Σχόλια