Ξεκίνησα να βλέπω την ταινία και ξαφνικά, σε μια ιδιαίτερη στιγμή, άρχισε να παίζει το τραγούδι. Το μυαλό μου κόλλησε. Πρέπει να είχα αιώνες να το ακούσω αλλά από τις πρώτες νότες το θυμήθηκα όλο. (συνέχεια…)

Μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες και ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Απόψε τα θυμήθηκα μαζί. Ξημερώνει και ακόμα να έρθει η πραγματική βροχή να τα μαζέψει όλα. Όλους. Όλα. (συνέχεια…)

Με δυό λόγια: Πέρασα όλο το μεσημέρι και αρκετό από το απόγευμα, βλέποντας video τραγουδιών από ταινίες κινουμένων σχεδίων ή σειρές κόμικ, που μου άρεσαν κατά καιρούς. Για άλλη μια φορά το youtube ζωγράφισε. (συνέχεια…)

Με την ισορροπία δεν τα πάω καλά. Ούτε το σώμα, ούτε το μυαλό μου τα καταφέρνουν. Έχω κάποια σταθερά σημεία και μόνιμα κινούμαι περνώντας από αυτά, αλλά χωρίς να μπορέσω να μείνω εκεί. Όσο το κέντρο βάρους παραμένει μέσα σε συγκεκριμένες τροχιές, όλα πάνε καλά ή περίπου καλά. (συνέχεια…)

Δε λέω, σε φάσεις απελπισίας, εκεί που ήθελα οπωσδήποτε από κάπου να πιαστώ, το σκέφτηκα και γω. Είναι αυτό που λένε “ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται”. Δεν το πιστεύω όμως. Θες δεν θες κάτι πολύ, το σύμπαν σε έχει γραμμένο. (συνέχεια…)

Άκουσα το τραγούδι σε μια ταινία. Ένα συνηθισμένο love story των 80’s. Δεν ξέρω αν ήταν η εφηβεία, η γενιά μας ή η ίδια η εποχή, αλλά μου έμειναν και τα δύο. Και το τραγούδι και η ταινία. Στο πρώτο γυρίζω συχνά. Ότι πρέπει για εκείνες τις στιγμές που τίποτα δεν φτάνει. Και ας μην φτάνει ούτε αυτό. (συνέχεια…)

Ότι πιο περίεργο έχω δει τον τελευταίο καιρό. Μια ταινία κινούμενων εικόνων, ζωγραφισμένη σε τοίχους του Buenos Aires, από ένα καλλιτέχνη με το όνομα Blu. Δεν ξέρω από τέχνη, απόδειξη οι μουσικές που ακούω, αλλά αυτό για μένα είναι τέχνη. (συνέχεια…)

Η σκέψη ταξιδεύει πιο γρήγορα από το φως. Τι κρίμα να μην μπορεί να με πάρει μαζί της. No more words today, μόνο μουσική. (συνέχεια…)

Όταν ακούω τις μουσικές που αγαπάω, τις μουσικές που με συνόδεψαν στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, οι εικόνες που σκέφτομαι είναι άχρονες. Πρόσωπα, μέρη, σκηνικά, όλα παγωμένα στο χρόνο. Είναι όλα όπως τότε που τα γνώρισα, όπως τότε που τα αγάπησα. (συνέχεια…)

on a journey under the skin… Ποτέ δεν είπα όχι για ένα τέτοιο ταξίδι.

Νύσταζα πολύ. Από νωρίς. Λίγο πριν τις δώδεκα ήμουν σχεδόν κοιμισμένη, σχεδόν ξαπλωμένη και με τον υπολογιστή στα πόδια μου. Τα μάτια μου ήταν αδύνατο να μείνουν ανοιχτά και τα έκλεισα. Υπολογιστή και μάτια. (συνέχεια…)

…καταλαβαίνω την έκπληξή σου. Εκεί που δεν ήξερες καν ότι υπάρχεις, ανακάλυψες ότι είσαι και αγαπημένο. Έτσι είναι η ζωή “καλό μου”. Γεμάτη εκπλήξεις. Ευχάριστες και δυσάρεστες. Ήρθε και για σένα η ώρα να τις δεις όλες μαζεμένες. Δεν ξέρω αν θα τα ξαναπούμε και γι αυτό είπα να σου δώσω μια γερή δόση. Αν είσαι έτσι όπως νομίζω, θα σ’ αρέσει, αν όχι, μπορείς να την κάνεις διακριτικά. Δεν θάχεις την αποκλειστικότητα σε αυτό αλλά δεν θάχεις ούτε εμένα. (συνέχεια…)

Ο πονοκέφαλος είναι φριχτός. Κρίση ημικρανίας που αποτραβιέται για λίγο και μόνο με τη χρήση δυνατών, σχεδόν παραισθησιογόνων, παυσίπονων. Μετά έρχεται ξανά. Όταν με πιάνει χάνω τον κόσμο, δεν αντέχω ήχους, φώτα, κινήσεις. Ξαπλώνω με σβηστά φώτα και περιμένω τα χάπια να δράσουν. Δεν κοιμάμαι αλλά δεν είμαι ούτε ξύπνια. Σα ναρκωμένη. (συνέχεια…)