Πριν λίγο καιρό η nokia έφτιαξε ένα site που έδειχνε ένα περίεργο, κλειδωμένο κουτί. Για να το ξεκλειδώσουμε χρειάζονταν να λύσουμε μια σειρά από γρίφους. Όταν το κουτί άνοιγε, μαθαίναμε ότι εκεί θα βρίσκαμε “το πιο παράξενο clip που φτιάχτηκε ποτέ”. (συνέχεια…)

Τριγύριζα και πέτυχα αυτό το video. Μου έφερε στο νου την Αμάντα. Το κορίτσι που μαγεύονταν από τις καταιγίδες, έχανε τον έλεγχο και γεννούσε παιδιά με κεραυνούς στα μάτια. Η Αμάντα μου θύμησε τις πεταλούδες. Ναι, ο κύκλος ζωής της πεταλούδας έχει τη σωστή διάρκεια. Δεν ξέρω που θα πάω μετά, ίσως στα μανιτάρια.  (συνέχεια…)

Όσοι παθιάζονται με τις ετικέτες και τις ταμπέλες θα χαρακτήριζαν τους Camel σαν progressive rock μπάντα, το παίξιμο του Latimer κομψό, μελωδικό και συναισθηματικό και εμένα ανώμαλη που Σάββατο πρωί δε βρήκα κάτι πιο συναρπαστικό να κάνω. (συνέχεια…)

Αν ήταν δυνατόν ένας τέτοιος τίτλος να μην τραβούσε την προσοχή μου. Δεν είναι τόσο για το περιεχόμενο του άρθρου στο ZDNet. Κάποιες στατιστικές, κάποιες απόψεις και οι απαραίτητες προβλέψεις. Όχι γι’ αυτά. Εξάλλου οι γνώμες και τα συμπεράσματα είναι σαν τα blogs. Οι περισσότεροι από μας έχουμε μερικά και πολλές φορές με αντιφατικό περιεχόμενο ανάλογα σε ποιόν θέλουμε να πάμε κόντρα. (συνέχεια…)

Μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες και ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Απόψε τα θυμήθηκα μαζί. Ξημερώνει και ακόμα να έρθει η πραγματική βροχή να τα μαζέψει όλα. Όλους. Όλα. (συνέχεια…)

Νιώθω το κεφάλι μου ελαφρύ και ζεστό. Με τριγυρίζει ημικρανία και το μόνο που την κρατάει μακριά είναι το δυνατό παυσίπονο. Οι επόμενες ώρες θα δείξουν ποιός θα νικήσει. Για τώρα φαίνεται να κερδίζει η σουματριπτάνη αλλά έχω δει πιο σίγουρους αγώνες να χάνονται. (συνέχεια…)

Με την ισορροπία δεν τα πάω καλά. Ούτε το σώμα, ούτε το μυαλό μου τα καταφέρνουν. Έχω κάποια σταθερά σημεία και μόνιμα κινούμαι περνώντας από αυτά, αλλά χωρίς να μπορέσω να μείνω εκεί. Όσο το κέντρο βάρους παραμένει μέσα σε συγκεκριμένες τροχιές, όλα πάνε καλά ή περίπου καλά. (συνέχεια…)

Είναι μια από εκείνες της μέρες όπου γίνεται η επαλήθευση της επαλήθευσης του νόμου που λέει ότι αν κάτι είναι να πάει στραβά, θα πάει με το χειρότερο τρόπο. Αν αρχίσω να γκρινιάζω δεν θα σταματάω με τίποτα. Και έτσι δεν αρχίζω γιατί όλα και όλοι μου φταίνε και είναι ώρα για καταστροφές. (συνέχεια…)

Δε λέω, σε φάσεις απελπισίας, εκεί που ήθελα οπωσδήποτε από κάπου να πιαστώ, το σκέφτηκα και γω. Είναι αυτό που λένε “ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται”. Δεν το πιστεύω όμως. Θες δεν θες κάτι πολύ, το σύμπαν σε έχει γραμμένο. (συνέχεια…)

Περασμένες τρεις. Δε θέλω να κοιμηθώ. Όσο περισσότερο κοιμούνται οι άνθρωποι γύρω μου, τόσο λιγότερο θέλω να κοιμηθώ εγώ. Το ξέρεις. Αν μπορούσα δεν θα κοιμόμουν ποτέ ξανά. Από αντίδραση, από πείσμα ή απλά για πρόκληση. (συνέχεια…)

Ότι πιο περίεργο έχω δει τον τελευταίο καιρό. Μια ταινία κινούμενων εικόνων, ζωγραφισμένη σε τοίχους του Buenos Aires, από ένα καλλιτέχνη με το όνομα Blu. Δεν ξέρω από τέχνη, απόδειξη οι μουσικές που ακούω, αλλά αυτό για μένα είναι τέχνη. (συνέχεια…)

Μου χάρισαν ένα κινητό. Είναι ένα μικρό και πολύ απλό τηλέφωνο. Κάποιος διαφωνεί για το μέγεθος, αλλά έτσι κι αλλιώς εκείνος διαφωνεί για όλα. Κάνει τα βασικά και τίποτα παραπάνω, δεν μπορώ καν να του βάλω δικούς μου ήχους. Η μόνη του “πολυτέλεια” είναι το ραδιόφωνο. (συνέχεια…)