What's on a geek woman's mind » Φευγάτα

Then came the last days of May

fog — Sun, 30 May 2010 13:21:58 +0000

Περνάω το δεύτερο 24ωρο με overdose χαπιών ημικρανίας. Αυτή τη φορά ξεπέρασα κάθε όριο και κανόνα. Δεύτερο 24ωρο, 4πλή ποσότητα από τη συνιστώμενη και -αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει- τελειώνει όπου νάναι και το δεύτερο μπουκάλι κρασί από χθες.

Πρώτα από όλα θάθελα να ευχαριστήσω τον ορθογράφο του firefox (ή του wordpress, αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σκεφτώ) που κάνει αυτές τις λέξεις να διαβάζονται. Aυτό λοιπόν το Σαββατοκύριακο σε λέξεις και όπου βγει…

Αυτό το blog έκανε τον κύκλο του. Από καιρό το σκέφτομαι αλλά είναι καιρός να το παραδεχτώ. Πως θα το χειριστώ δεν ξέρω αλλά είναι ώρα.
Ο plop boot manager αδυνατεί να ξεκινήσει usb stick με εγκατεστημένο το android είτε με image writer, είτε με UNetbootin σε macbook. Ίσως φταίει που το stick έχει μορφή πιγκουίνου και βρέθηκε στα χέρια μου από λάθος.
Είχα να κάνω ποδήλατο ή να οδηγήσω οτιδήποτε, σχεδόν 2 δεκαετίες. Υπόσχεση στον εαυτό μου. Πήρα το ποδήλατο του πιτσιρίκου για ένα test drive. Με προειδοποίησε να μην του το χαλάσω και να προσέχω. Με προειδοποίησε πως αν πέσω θα με δω στο youtube. Oh RLY?
Όπως όλοι οι ατζαμήδες, αν πηγαίνω σιγά και περάσεις δίπλα μου, έχασα το φως μου και έφαγα τα μούτρα μου. Όπως όλοι οι ατζαμήδες, είτε πρόκειται για αυτοκίνητο, μηχανή, ποδήλατο ή πατίνι, αν πηγαίνουν τσίτα γκάζια και δεν τους τύχει τίποτα, είμαι σούπερ. Με 5 χμ/ώρα χάνω το φως μου, με κάμποσα παραπάνω θυμήθηκα πως πάει στη μια ρόδα, ανεβαίνει πεζοδρόμια και πετάει η πίσω ρόδα στο χαλίκι.
Ξετρύπωσα κάτι πορτοκαλί φανελάκια και έκοψα όλα τα παλιά μου τζην, που είχαν αρχίσει να τα παίζουν, πολύ κοντά. Δεν μοιάζω με ανορεξικό παιδάκι όπως πριν ένα-δυό χρόνια, αλλά αδιαφορώ πλήρως αυτή τη στιγμή. Ζεσταίνομαι και δε με νοιάζει τίποτα.
Αναρωτιέμαι αν είναι ανοιχτές οι κάβες γιατί το κρασί τελειώνει.
Προτίμησα να φτιάξω ένα καφέ. Τρισάθλιος όπως πάντα. Μου αρέσει που είμαι σταθερή σε ένα κόσμο που κανείς δεν έχει πια καμμία συνέπεια.
Από χθες το απόγευμα μέχρι τώρα είμαι μόνη στο χώρο μου και μ’ αρέσει.
Ο καφές δεν δουλεύει, ακόμα είμαι ζαλισμένη. Ίσως αυτο να φταίει που γράφω κοντά 2 ώρες τώρα και έχω γράψει κάπου 400 λέξεις μόνο.
Ετοιμάζομαι για πτήσεις ξανά. Ελεύθερες και μοναχικές. Χμμμ αυτό κάτι μου θύμησε. Ναι… Πίστευα ότι είμαι το πιο ασταθές άτομο και κοίτα να δεις… Τόσο σταθερή τελικά.
Είναι καιρός πια. Δεν ξέρω για τι πράγμα, μα είναι. Να την κάνω ίσως; Εδώ και πάνω από μήνα έχει βγει αναβάθμιση του wordpress και γω βαριέμαι να την κάνω. 11 plugins έχουν βγάλει καινούρια έκδοση και γω δεν έχω αναβαθμίσει. Είναι καιρός πια.
Δεν ξέρω τι θα γίνει. Όπως και νάχει όμως το e-mail στην επικοινωνία θα συνεχίσει να υπάρχει. Just give me a sign and i show you my plan… τραγουδάει ο Rory και γω συμφωνώ.
Ακόμα δεν πέρασε το ζάλισμα μα δεν πειράζει. Συννέφιασε και είναι ώρα να πάρω τους δρόμους.
Ο Jack έγραφε τα παρακάτω. Νομίζω συμφωνώ. Θα δείξει:

“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars…”

Ώρα να “βουτήξω” ξανά το ποδήλατο του μικρού. Για πιο μακριά αυτή τη φορά. Θα δείξει που θα βρεθώ.

Θα δείξει γενικά…

Ευχαριστώ.

Ένα απόγευμα Σαββάτου

fog — Sat, 01 May 2010 18:45:57 +0000

Στην ευθεία τα ξημερώματα γίνονται κόντρες. Εκείνη, κάποιες φορές, αυτές τις ώρες στη βεράντα με το βλέμμα χαμένο στο σκοτάδι. Τέτοια βράδια ο ήχος του γκαζιού και οι αλλαγές της ταχύτητας φτιάχνουν το soundtrack της νύχτας της. Και χθες.

Σήμερα στην ίδια ευθεία. Παρακολουθεί τη μηχανή που απομακρύνεται αργά. Σαν ταινία. Μια ταινία που δεν της αρέσει καθόλου. Η μηχανή γυρίζει. Φοβάται, ελπίζει. Και τότε ακούει το γνωστό ήχο.

Λήψη πρώτη:
Η μηχανή σταματά μπροστά της. Ανεβαίνει. Φεύγουν.

Λήψη δεύτερη:
Πετάγεται στο δρόμο. Η μηχανή τη χτυπάει. Σε μια αργή κίνηση σηκώνεται ψηλά και προσγειώνεται στα ξερά χόρτα στο πλάι του δρόμου.

Λήψη τρίτη:
Η μηχανή πλησιάζει. Περνά με ταχύτητα και χάνεται στο βάθος του δρόμου. Αφήνει πίσω τον ήχο που ξέρει από τις νύχτες της.

Πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.
Μέσα της πέφτει η νύχτα.

Να φύγει…
Αλλά διπλώνει από έναν αβάσταχτο πόνο και πεθάνει. Δίπλα στην ευθεία. Ανάμεσα στα πεταμένα σκουπίδια.
Μετά κάπου πήγε. Τριγύρω εκεί ή μπορεί και κάπου αλλού. Μετά γύρισε. Πού; Πουθενά.

Και μετά ήρθε η νύχτα.

L.A. Woman was here

fog — Wed, 14 Apr 2010 19:24:55 +0000

Κάποτε έγραφα, ονειρευόμουν, ταξίδευα και μιλούσα περισσότερο. Όχι πια. Μην φανταστείς τρελά πράγματα, απλά περισσότερο.

Το μοναχική δεν άλλαξε και δεν με χαλάει. Μ’ αρέσει νάμαι μοναχική. Το μόνη με χαλάει. Δεν είναι αυτά τα δυό το ίδιο πράμα. Άλλο μόνος, άλλο μοναχικός. Μα τα έχανα ή τα έβρισκα πακέτο. Και δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα. Και τα χρόνια περνάνε.

Το τραγούδι έρχεται από τα παλιά. Και ναι, κάπου έχω ξαναπεί γι αυτό. Ίσως γιατί παλιότερα έγραφα περισσότερο.

Are you a lucky little lady in The City of Light
Or just another lost angel…City of Night

Ο χορός της φωτιάς

fog — Fri, 09 Apr 2010 15:35:26 +0000

Δεν θυμάμαι αν ήρθε πρώτο το τραγούδι ή πρώτα οι εικόνες. Και τα δυό πάντως έρχονται από παλιά.

Δεν είμαι εδώ. Συνήθως είμαι αλλού. Τώρα δεν είμαι πουθενά. Θάθελα νάμουν εκεί.

Και για τα δυο, τραγούδι και εικόνες, έχω ξαναγράψει. Μα πάνε χρόνια και μου ήρθαν ξανά.

14:12

fog — Wed, 03 Feb 2010 12:12:21 +0000

Αυτό με τους τίτλους πρέπει να το κοιτάξω κάποια στιγμή. Και αυτό θα έπρεπε να πω μάλλον. Τέλος πάντων. Με τα βλογ δεν τα παω καλά.

Περνάω από μετρημένα. Και τις πιο πολλές φορές για τα άτομα πίσω από αυτά. Καμμιά φορά σε ξεκάρφωτα κλικ πετυχαίνω διαμάντια. Κάτι κείμενα με 5-6 σειρές. Κάθε σειρά λίγες λέξεις. Μα τι λέξεις. Μέχρι να τις διαβάσει το μάτι, έχουν περάσει και σούχουν τινάξει το μυαλό στον αέρα. Τα ζηλεύω.

Κάτι από το στυλ του Σαμ Σέπαρντ στα Χρονικά των μοτέλ. Κείμενα που κρατάνε όσο να προσπεράσεις το έρημο μοτέλ στην άκρη του σκονισμένου δρόμου. Λέξεις πεταμένες δίπλα στις γραμμές του τρένου που περπατούσε ο Travis. Σιωπές ντυμένες με το slide του Ry Cooder.

Διαβάζω. Μαγεύομαι. Να ξανάρθω λέω. Μετά το ξεχνάω και δεν ξαναπερνάω.

Ζηλεύω το στυλ. Αποφασίζω ότι έτσι θέλω να γράφω.

Και μετά γράφω ξανά με φράσεις ατελείωτες, το νόημα να μπερδεύεται, να τυλίγεται στη σκέψη σαν περιφερειακός υπό κατασκευή, να χάνει τη διαδρομή, να πηγαίνει πίσω, να πιάνει παράδρομους, να δοκιμάζει μονοπάτια, να ελπίζει να το βρεις εσύ όσο εκείνο ψάχνεται. Βελτσοειδές το είπε το στυλ.

Λες να φταίει που όλο γράφω τι θέλω ή θάθελα να κάνω αντί να το κάνω;

230 χιλιόμετρα και πίσω

fog — Sat, 30 Jan 2010 12:04:52 +0000

Άλλες φορές γεμάτα προσμονή, άλλες χαρά, λύπη, απελπισία, βαριεστημάρα, θάνατο, ελπίδα και τις περισσότερες φυγή.

Αυτό το δρόμο τον ξέρω καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Πάνω από 20 χρόνια πάνω κάτω στη γραμμή του. Τις ευθείες του, τις στροφές του, τις εικόνες του. Αντικειμενικά δε λέει και πολλά. Για μένα όμως είναι ο δρόμος που ενώνει όλα τα κομμάτια της ζωής μου.

Έχω κρύψει δάκρυα στα πεύκα στη Μαλακάσα, έχω δυναμώσει την ένταση στο “Born to be wild” καθώς περιμένω στα διόδια, έχω ονειρευτεί βλέποντας τον ήλιο να χάνεται στην ευθεία της Θήβας, έχω βάλει στοίχημα με την παλίρροια, στη λιμνοθάλασσα καθώς βγαίνω από τη μεγάλη στροφή και αγγίζω τον Μαλιακό. Και όταν φτάνω, πάντα περιμένω να δω εκείνο το κορίτσι με τα ματωμένα γόνατα να μαζεύει τη μπάλα στην άκρη του δρόμου, περιμένοντας να περάσει το αυτοκίνητο, για να συνεχίσουν τον αγώνα.

Τραβάω στο πλάι τη σελίδα που γράφω και πάνω στην επιφάνεια της οθόνης φαίνεται η φωτογραφία που την καλύπτει. Δεν είναι όμορφη, δεν είναι καθαρή αλλά είναι εκεί πολύ καιρό. Μια εικόνα από το δικό μου δρόμο, εκεί μετά τη μεγάλη στροφή που αρχίζουν τα μέρη “μου”, λίγο μετά αφού έχει πέσει ο ήλιος.

Με έχει πιάσει πάλι. Τόχω ξανακάνει. Ένα τηλέφωνο είναι. Μια ερώτηση: “Πάμε;” Είναι το ίδιο τρελός με μένα, αν όχι πιο τρελός. Θα είναι από κάτω σε μισή ώρα με το φραπέ στο χέρι. Θα μου πει ένα “φύγαμε” από το θυροτηλέφωνο και αργά τη νύχτα θάμαστε πίσω. 500 χιλιόμετρα μόνο για τη διαδρομή και για ένα καφέ (ακόμα) εκεί. Και μ’ αρέσει που δε με ρωτάει στο δρόμο “γιατί;”, όπως και να με βλέπει. Σ αυτό το δρόμο κάπου, πάνω κάτω, έχει χαθεί και κείνος.

Δε θα το κάνω όμως και ας μπορώ. Σήμερα τουλάχιστον δε θέλω να απομακρυνθώ περισσότερο από όσο πιάνει η κεραία του Linksys μου. Δε θέλω να σπάσω την αλυσίδα.

I don’t ask much

fog — Thu, 28 Jan 2010 01:57:08 +0000

Έγραψα και έσβησα δεκάδες αρχές. Καμμία δεν μου έκανε. Μοιάζαν όλες με τέλος. Δεν μου έμεινε τίποτα άλλο.

Πίεσα με τα χέρια μου στίχους, μουσική και φωνή και τα έκανα τόσα δα. Μια μπάλα από φωτιά . Και την πέταξα πάνω σου.

There are no unlockable doors
There are no unwinnable wars
There are no unrightable wrongs
Or unsingable songs

There are no unbeatable odds
There are no believable gods
There are no unnameable names
Shall I say it again, yeah

There are no impossible dreams
There are no invisible seams
Each night when the day is through
I don’t ask much

I just want you

There are no uncriminal crimes
There are no unrhymable rhymes
There are no identical twins or
forgivable sins

There are no incurable ills
There are no unkillable thrills
One thing and you know it’s true,
I don’t ask much

I just want you

I’m sick and tired of bein’ sick and tired
I used to go to bed so high and wired, yeah
I think I’ll buy myself some plastic water
I guess I should have married Lennon’s daughter, yeah

There are no unachievable goals
There are no unsaveable souls
No legitimate kings or queens, do
you know what I mean? Yeah

There are no indisputable truths
And there ain’t no fountain of youth
Each night when the day is through,
I don’t ask much

I just want you

Η μαγεία της Βερενίκης

fog — Wed, 27 Jan 2010 00:11:21 +0000

Με θυμάμαι στα σπίτια φίλων, εκείνα τα χρόνια, να ξεφυλλίζω βιβλία και να χαζεύω δίσκους. Μακριά από τους καναπέδες και τα τραπέζια που υπήρχε η δράση.

Και μετά, καθισμένη στο πάτωμα, μπροστά σε ράφια, κάτω από φωτιστικά, σε ξύλινα πατώματα ή σε χαλιά, να ψαχουλεύω τους θησαυρούς. Να ανοίγω εξώφυλλα και να διαβάζω τυχαίες σειρές.

Ο συγγραφέας έλεγε για τη Βερενίκη, πως ο αναγνώστης την αγάπησε σα “γυναίκα της νοσταλγίας και της μοίρας, που κάποια στιγμή πέρασε από δίπλα του και συνοδεύει από τότε τη σιωπή του”. Πόσο ζήλεψα εκείνη τη στιγμή τη Βερενίκη.

Ακόμα τη ζηλεύω. Θάθελα να είχα τέτοια δύναμη. Τη δύναμη που έχουν κάποιοι άνθρωποι που περνούν “δίπλα” μας και από τότε συνοδεύουν τις σιωπές μας. Ή αν είμαστε τυχεροί, το χαμόγελο μας. Ή και το δάκρυ καμμιά φορά.

Καληνύχτα -- Καλημέρα

Σαφώς εντελώς παράλογο

fog — Mon, 25 Jan 2010 09:37:33 +0000

Αυτό το μήνυμα είναι ειδικό και με στόχο εντελώς συγκεκριμένο. Όσο το να στρέφεις ένα βέλος προς τον ήλιο. Σαφώς εντελώς παράλογο. Θα καταλάβεις όμως.

Αφού παρατήρησα τις λέξεις μέσα μου να φουσκώνουν για ώρα σε τεράστια κύματα, κράτησα την ανάσα μου περιμένοντας το ξέσπασμα. Μα πριν σκάσουν στην παραλία, αποτραβήχτηκαν με δύναμη εμφανίζοντας το βυθό. Και τρόμαξα. Και οι λέξεις χάθηκαν.

Clearly Quite Absurd / Σαφώς εντελώς παράλογο

After all we said today
The strangest thought occurred
I feel I ought to tell you
But it’s clearly quite absurd
Wouldn’t it be wonderful
If you could read my mind
Imagine all the stuff
That we could leave behind
How many words you waste
Before you’re understood
Or simply sow some seeds
You’d do it if you could
Let me take a moment
Of your time
Inside you mind

I know what you’re thinking
But I don’t know what to say
The turmoil and the conflict
You don’t have to feel that way
Look into my eyes
And feel my hand upon your heart
Holding us together
Not tearing us apart
How many words we waste
To justify a crime
Compare it to an act of love
That really takes no time
Why not take a moment
Of your time
Inside your mind

Μια ερωτική ιστορία over tcp/ip

fog — Tue, 12 Jan 2010 12:49:17 +0000

Παλιά, όταν ήμουν πολύ νέα, έπαιζα ένα παιχνίδι με τον εαυτό μου και τους άλλους. Ένα παιχνίδι που το αγαπούσα και το μισούσα. Κατασκόπευα τους ανθρώπους. Δεν παραβίαζα τίποτα, απλά παρατηρούσα προσεχτικά και “έβλεπα” αυτά που ήταν πίσω από τις εικόνες και τις λέξεις, εκτός από τον Αλέξη που τον έβλεπαν όλοι. Ίσως και να το παίζω ακόμα.

Τότε δεν ήμουν απομακρυσμένη από τον κόσμο. Λάθος έκφραση. Ήμουν, απλά κυκλοφορούσα ακόμα ανάμεσά του. Είχα όμως το πλεονέκτημα του ότι μπορούσα να ήμουν “αόρατη”. Τουλάχιστον όσο δε μιλούσα. Αν άρχιζα να μιλάω το πράγμα άλλαζε. Τραβούσα την προσοχή μερικών από τα πιο ενδιαφέροντα άτομα και μερικών από τα χειρότερα. Και ενώ θαύμαζα τα πρώτα, προτιμούσα τα δεύτερα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Εκείνη την εποχή λοιπόν, κάποιες φορές έπιανα με τις κεραίες μου ιστορίες που δεν υπήρχαν ακόμα, ιστορίες που υπήρχαν μα έπρεπε να μείνουν κρυφές και κάποιες φορές ιστορίες

———

Τα παραπάνω γράφτηκαν 2 μέρες πριν. Ήταν η αρχή μιας ιστορίας που σκόπευα να γράψω. Μιας ιστορίας που με είχε συγκινήσει. Σταμάτησα σε αυτό το σημείο για να ταΐσω την οικογένεια. Δε σκοπεύω πια να τη γράψω, (κρίμα θα ήταν κορυφαία ιστορία ) και έτσι θα πω την περίληψη:

Μου άρεσε να παρακολουθώ τις ιστορίες ανθρώπων. Αόρατη σε στέκια, διαδρόμους σχολών, μπαράκια. Για προσωπική χρήση και μελέτη. Δικτυωμένη πια, το σπορ το έκοψα. Η τέχνη όμως δεν ξεχνιέται. Πόσο εύκολο είναι να παρακολουθήσεις τη ζωή ανθρώπων μέσα από την κουζίνα του σπιτιού σου, δίπλα στο πήλινο με το γκιουβέτσι; Όχι τόσο δύσκολο όσο θα νόμιζε κανείς.

Εκείνη αποδείχτηκε τόσα χρόνια μικρότερη από μένα, όσο πίστευα ότι ήταν μεγαλύτερη. Λίγα. Έχω ένα distortion σε κάποιους τομείς. Για παράδειγμα δεν μπορώ να κρίνω ηλικίες. Βλέπω τα άτομα μέσα από ένα δικό μου φίλτρο. Πέφτω έξω δεκαετία και βάλε άνετα. Αυτός ήταν φοιτητής στα τελειώματα. Σε αυτό δεν έπεσα έξω μιας και ήταν από πηγή και όχι από εκτίμηση.

Εκείνη με ζωή γεμάτη δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, ένα ιδιαίτερο και χαρισματικό άτομο, στον κόσμο της. Εκείνος ερωτευμένος φανερά μαζί της, στα δικά μου “μάτια” τουλάχιστον και φοιτητής στο πτυχίο. Παρακολουθούσα την ιστορία τους από μακριά και χωρίς να το έχω πάρει συνειδητά χαμπάρι. Εκείνος “πέθαινε”, εκείνη υπήρχε στην εικόνα. Ώσπου αυτή έφυγε από το στέκι. Μπορεί να πνίγονταν. Είχε συναισθήματα και αυτή ή δεν της άρεσε αυτό που γίνονταν; Υποθέσεις έχω μόνο. Και καπάκι έφυγε και αυτός.

Όταν το ανακάλυψα τυχαία προχθές, κάνα δυο μήνες μετά τα γεγονότα, συνειδητοποίησα τι έκανε το μυαλό μου και τι καταχωρούσε ένα χρόνο τώρα. Όλα τα στοιχεία μπήκαν στη θέση τους. Η ιστορία πήρε μορφή. Στο μυαλό μου τα κομμάτια του παζλ έφτιαξαν μια ιστορία ανικανοποίητου έρωτα που θα μπορούσα να λιώσω για πάρτη της. Είμαι άτομο με προδιάθεση σε πάθη και λάθη. Ζω γι αυτά. Είμαι ασφαλής όμως. Ίσως γιατί δεν υπάρχει κανείς να ανταποκριθεί. Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο

Μίλησα γι αυτό το θέμα με 2 άτομα. Δύο άτομα με κρίση και μυαλό και φευγάτα. Καμμία σχέση με μένα δηλαδή. Η μια χαρακτήρισε τον τύπο μ@λ@κα και ο άλλος μ@λ@κοπίτουρα. Έγινε μια συζήτηση, χωρίς ονόματα και διευθύνσεις φυσικά, (είμαι τίμιο χακέρι ) ανάμεσα σε κόκκινο κρασί και τα παρελκόμενα, που με έκανε να κυλιέμαι στα πατώματα από τα γέλια.

Σήμερα ολοκλήρωσα την έρευνα. Εκείνος, πριν χαθεί της χάρισε αυτό:

Το αγαπημένο εκείνης είναι τούτο εδώ:

Πολύ καλύτερο. Του τύπου είναι ξενέρωτο, συγνώμη Μιχαλάκη.

Και επειδή είμαι κατά του ποιοτικού, εμένα μου αρέσει αυτό:

Fly, on your way, like an eagle, fly as high as the Sun
On your way, like an eagle, fly, touch the Sun

Έτσι.
Γιατί έτσι μου αρέσει.
Πάω να κουρευτώ.
Μαλλί στον πόντο.

Και καλή τύχη μάγκες