Τη μέρα οι δρόμοι γεμίζουν από ζωντανούς-νεκρούς με κενό βλέμμα, που κινούνται σε κάθε πιθανή διαδρομή. Τη νύχτα οι δρόμοι αδειάζουν από τους νεκροζώντανους και γεμίζουν από βαμπίρ. Μερικά είναι τα ίδια άτομα που το πρωί περπατούν υπνωτισμένα, κάποια είναι μια εντελώς ξεχωριστή φυλή που ζει τη μόνο τη νύχτα. Συνέχεια…
Αρχείο για την Κατηγορία 'Φευγάτα'
- Πες μου ένα λόγο για τον οποίο δε θάφευγες.
- Για κανένα, τρελός είσαι; Τόσα χρόνια το ονειρεύομαι. Από καιρό όλες οι κινήσεις είναι για να το κάνω και συ μου λες αν θάμενα; Με τίποτα και για κανέναν. Συνέχεια…
Ζω στο matrix. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου περιστρέφεται γύρω από τον υπολογιστή. Το δικτυωμένο υπολογιστή. Aλλιώς δεν μπορώ να ησυχάσω. Νιώθω μια απέραντη μοναξιά αν δεν μπορώ να κάνω ping σε μια άλλη ip. Νιώθω στέρηση όταν δεν μπορώ να αγγίξω το πληκτρολόγιο. Συνέχεια…
on a journey under the skin… Ποτέ δεν είπα όχι για ένα τέτοιο ταξίδι.
Νύσταζα πολύ. Από νωρίς. Λίγο πριν τις δώδεκα ήμουν σχεδόν κοιμισμένη, σχεδόν ξαπλωμένη και με τον υπολογιστή στα πόδια μου. Τα μάτια μου ήταν αδύνατο να μείνουν ανοιχτά και τα έκλεισα. Υπολογιστή και μάτια. Συνέχεια…
…καταλαβαίνω την έκπληξή σου. Εκεί που δεν ήξερες καν ότι υπάρχεις, ανακάλυψες ότι είσαι και αγαπημένο. Έτσι είναι η ζωή “καλό μου”. Γεμάτη εκπλήξεις. Ευχάριστες και δυσάρεστες. Ήρθε και για σένα η ώρα να τις δεις όλες μαζεμένες. Δεν ξέρω αν θα τα ξαναπούμε και γι αυτό είπα να σου δώσω μια γερή δόση. Αν είσαι έτσι όπως νομίζω, θα σ’ αρέσει, αν όχι, μπορείς να την κάνεις διακριτικά. Δεν θάχεις την αποκλειστικότητα σε αυτό αλλά δεν θάχεις ούτε εμένα. Συνέχεια…
Οποιαδήποτε άλλη φορά θα χρησιμοποιούσα τα λόγια να εξηγήσω. Περισσότερο να πω για να “αρχειοθετήσω” τα πράματα και τις καταστάσεις στο μυαλό μου. Όχι αυτή τη φορά. Όχι όπως συνήθως. Όλες οι “μάχες” στη ζωή μου ήταν στα ίσια. Πρώτη φορά δεν μπορώ να πολεμήσω. Συνέχεια…
Έχω τις μαύρες μου. Ξέρω γιατί, ξέρω ότι θα περάσει, ξέρω ότι είναι όλα χωρίς σημασία και περαστικά. Το κυριότερο, ξέρω ότι μετά όλα αυτά θα φαντάζουν γελοία σχεδόν. Ε και; Δηλαδή τι; Πρέπει να πάω fast forward τη ζωή μου κάπου που θα ισχύουν όλα τα “σωστά” και “λογικά”; Δε νομίζω ότι θα μπορέσω ή μάλλον όπως μου βγαίνει… Δε σφάξανε babe. Συνέχεια…
Παλιότερα έβλεπα όνειρα ότι πετάω. Λέω ότι ήταν όνειρα γιατί δεν μπορεί να ήταν πραγματικότητα. Δεν τα ένιωθα όμως για όνειρα. Η αίσθηση ήταν εντελώς πραγματική και δεν θυμάμαι να ξυπνούσα μετά. Με ψυχολογίες και μεταφυσικά δεν έχω ασχοληθεί, ούτε σκοπεύω να αρχίσω τώρα, έτσι κράτησα μέσα μου την αίσθηση και έπαψα να αναρωτιέμαι. Ότι νιώθω σαν αληθινό, είναι αληθινό. Έχει κανείς αντίρρηση; Συνέχεια…
Γύρισα. Αρχικά δεν ήταν σχεδιασμένο ούτε καν να φύγω, αλλά έγινε. Το Σάββατο το πρωί και ενώ ετοιμαζόμουν ψυχολογικά να φτιάξω καφέ και να ξεκινήσω ένα τριήμερο χωρίς τίποτα στο πρόγραμμα, έπεσε η ιδέα. Σε λιγότερο από μια ώρα είμασταν στην εθνική. Με καρναβαλισμούς και εορταστικές εκδηλώσεις κατά παραγγελία δεν ενθουσιάζομαι, αλλά είμαι μέσα για αργίες και εκτός προγράμματος ιδέες. Συνέχεια…
Δεκάξι χρόνια. Δεν είναι και λίγα. Ούτε άσχημα ήταν. Ειδικά με το χαρακτήρα που έχω. Αλλά το λέει ο “άγραφος νόμος” της γυναικείας μοχθηρίας. “Στις χειρότερες τυχαίνουν τα καλύτερα”. Τώρα γιατί εμένα αυτό το “στις χειρότερες” ήταν σα να έλεγε “στις ξεχωριστές” και ήθελα να μπω οπωσδήποτε στην κατηγορία, είναι άλλο θέμα. Συνέχεια…
Αν μπορούσα να διαλέξω θα ήμουν χιλιόμετρα από δω. Ήχοι, μουσικές, κόσμος, χρώματα, μυρωδιές, ατμόσφαιρα γλεντιού. Αν μπορούσα να διαλέξω θα προτιμούσα ακόμα και ένα λευκό δωμάτιο. Δεν μπορώ όμως. Μια λύση θα ήταν να ήμουν σχεδόν μεθυσμένη. Δεν είμαι όμως. Είμαι αναγκασμένη να περπατάω ανάμεσα σε κόσμο που νιώθω να με ακουμπάει, να με σπρώχνει και ταυτόχρονα να είναι ένα σύμπαν μακριά ή μήπως είμαι εγώ ένα σύμπαν μακριά; Συνέχεια…
Μόλις έκλεισα ένα μήνα online. Η δημιουργία blog δεν ήταν ποτέ μέσα στα όνειρά μου. Η μόνη επαφή που είχα με blogs ήταν η τυχαία επίσκεψη σε αυτά, αν το google επέστρεφε ενδιαφέρον αποτέλεσμα σε κάτι που έψαχνα. Ξαφνικά όμως βρέθηκα στο “δρόμο” δικτυακά και είπα να στήσω τη “σκηνή” μου στην άκρη του blogοχωριού και βλέπουμε. Συνέχεια…
Καλά ήταν. Καμμιά δεκαριά άτομα, σε σπίτι που, βασικό αυτό, δεν έπρεπε να συγυρίσω εγώ. Διάθεση να ξεχαστούν, παραμεριστούν, πνιγούν όλα και με πολύ χαλαρή και άνετη σχέση μεταξύ μας. Δεν περνάω τη “σαρκοφάγα” φάση μου, οπότε τα δρώμενα γύρω στο τζάκι δεν με συγκίνησαν. Περνάω όμως την “υπογλυκαιμική” μου φάση, οπότε το τραπεζάκι με τα γλυκά και το (αγαπημένο μου) κόκκινο κρασί με τράβηξε από την αρχή και εκεί παρέμεινα σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Συνέχεια…
Sober by Tool
κάηκε ups? 
νόμιζα δεν μασάνε από αυτά
)
Νέα Σχόλια