I’m not anti-social; I’m just not user friendly
ή μήπως ελεύθερη πτώση; Ότι βγει, δεν έχω τίποτα να χάσω.
Είχα πει να μην γράφω τα βράδια, εκτός αν έχω πολύ συγκεκριμένο και ακίνδυνο θέμα. Το κράτησα σχεδόν ένα μήνα, καλά είναι. Μάλλον περνάω τη φάση που σταματάνε να ισχύουν πράγματα που είχα πει να κρατήσω. Έστω κάποια από αυτά. Είχα πει να μην οδηγήσω ξανά και το κράτησα πολλά χρόνια. Τώρα ήρθε η ώρα του πάλι, το ίδιο θα έκανε οποιοσδήποτε κάτω από τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν. Ειδικά κάποιος που ήξερα και “έφυγε”. Συνέχεια…
Μπορεί να περάσει καιρός χωρίς να αναζητήσω, χωρίς να επιθυμήσω ή να θελήσω να αποκτήσω οτιδήποτε. Μετά έρχεται μια μέρα ή νύχτα και ξαφνικά, από το πουθενά ή για ασήμαντη αφορμή, θέλω χθες αυτό που μου τράβηξε την προσοχή. Δεν μπορώ να περιμένω ούτε μια ώρα. Μάλλον δε θέλω, άσχετα αν θα αναγκαστώ ή θα μπορούσα να περιμένω όσο χρειάζονταν ή και μπορεί να μην το αποκτήσω ποτέ. Σημασία έχει ότι το θέλω πολύ και τώρα. Συνέχεια…
Έχω δυσκολίες να συνειδητοποιήσω ότι μεγαλώνω. Όχι ότι δεν τραβάω τα ζόρια που αναλογούν στα άτομα της ηλικίας μου και στις συνθήκες ζωής των “μεγάλων”, αλλά κάπου μέσα μου κάτι δεν κολλάει. Σα νάχει γίνει κάποιο λάθος και να είμαι για rollback στη database της ζωής μου. Αυτά όμως γίνονται μόνο στο pc και όχι στη ζωή. Συνεχίζω λοιπόν τον καθημερινό αγώνα γεμάτη απορία, για το πως είναι δυνατό να μεγάλωσα και πως συνέβει αυτό σε μένα. Συνέχεια…
Η ώρα κόντευε δώδεκα και το χιόνι έπεφτε πυκνό. Τεράστιες απαλές νιφάδες ξεχύνονταν από ένα γκριζόμαυρο, απόκοσμο ουρανό. Οι άνθρωποι τυλιγμένοι σε χοντρά και άχαρα ρούχα, σκυφτοί και βλοσυροί, γλυστρούσαν σε μισάνοιχτες πόρτες που κλείναν πίσω τους βιαστικά. Ακόμα και όσοι ήταν αναγκασμένοι να μιλήσουν με άλλους, περιόριζαν τις λέξεις στα απαρραίτητα. Συνέχεια…
Ξεκίνησα να γράψω με νεύρα. Με διάθεση να ξεσπάσω για ένα σωρό μικρά και ασήμαντα σπασίματα. Ενοχλητικές λεπτομέρειες και εκρεμμότητες που από μόνες τους αντέχονται και αντιμετωπίζονται, αλλά όταν μαζεύονται όλα μαζί, κάνουν την κατάσταση αβάσταχτη και το παραμικρό μπορεί να είναι Η σταγόνα. Ειδικά όσο προχωράει η μέρα και τα “μικρά σπασιματάκια” συνεχίζουν, τα πράγματα γίνονται σοβαρά και το μάτι αρχίζει και γυαλίζει επικίνδυνα. Συνέχεια…
Σήμερα ήμουν θλιμμένη. Ίσως πιο σωστά θα ήταν να έλεγα “πεσμένη”. Ένα όνειρο χθες βράδυ, από τα σπάνια που βλέπω, γεμάτο φανταστικές ιστορίες κλεμμένες από την αποθήκη του ανικανοποίητου, το χιόνι που έφυγε, ο καιρός της θάλασσας που αργεί να έρθει, είναι και αυτό το “δράμα” που συμπληρώνει την αστεία πλευρά μου. Όλη μέρα το άφηνα να κυλάει κάνοντας τα συνηθισμένα, αγνοώντας το. Ως απόψε, ως πριν λίγο. Συνέχεια…
Ο πονοκέφαλος είναι φριχτός. Κρίση ημικρανίας που αποτραβιέται για λίγο και μόνο με τη χρήση δυνατών, σχεδόν παραισθησιογόνων, παυσίπονων. Μετά έρχεται ξανά. Όταν με πιάνει χάνω τον κόσμο, δεν αντέχω ήχους, φώτα, κινήσεις. Ξαπλώνω με σβηστά φώτα και περιμένω τα χάπια να δράσουν. Δεν κοιμάμαι αλλά δεν είμαι ούτε ξύπνια. Σα ναρκωμένη. Συνέχεια…
Η τεχνολογία κάνει πιο εύκολη τη ζωή μας. Η τεχνολογία μας φέρνει οποιαδήποτε στιγμή κοντά στα άτομα που αγαπάμε. Η τεχνολογία μας σώζει, ειδικά τις στιγμές που έχουμε ανάγκη να έρθουμε σε επαφή γρήγορα με κάποιον δικό μας. Η τεχνολογία είναι γυναίκα… αυτό τα λέει όλα και τα εξηγεί όλα. Ή μήπως όχι; Συνέχεια…
Από μικρή με θυμάμαι να με πολεμάω. Ότι μου άρεσε, ότι ήθελα, έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσω ότι μπορώ να το ξεπεράσω, να ζήσω χωρίς αυτό. Όχι συνειδητά, μάλλον από μια ανάγκη επιβίωσης, από μια επιθυμία να είμαι ελεύθερη. Όσο περισσότερο φρόντιζα να εξασφαλίσω την ελευθερία μου, τόσο πιο πολύ ήθελα να βρω ένα λόγο, ένα άτομο, ένα συναίσθημα που για χάρη του να πάψω να με παλεύω. Να αφεθώ χωρίς να εξασφαλίσω το δίχτυ ασφαλείας. Στις μεγαλύτερες εξαρτήσεις υποκύπτει αυτός που θέλει να μην ανήκει πουθενά. Συνέχεια…
…”να να να νάνα να νααα eleeectric eeeye”…
Ένας μπόμπιρας στα έντεκα, να προσπαθεί να τραγουδήσει χωρίς λέξεις ένα μάλλον μέταλ κομμάτι από όσο μπορώ να καταλάβω, κυρίως από το ρυθμικό κούνημα του κεφαλιού. Ένα κούνημα που με γυρνάει δεκαετίες πίσω, επί Obre και Rainbow. Ένα κούνημα που πρέπει να είναι στα γονίδιά του αφού δεν έχει βρεθεί σε τέτοια μέρη, ούτε έχει δει δεκάδες μεταλάδες να κουνάνε ρυθμικά το κεφάλι μπροστά σε καθρέφτες ή τοίχους. Συνέχεια…
…να μην το πάθω το “κακό” με ότι βλέπουν τα μάτια μου και να γλυτώσω και το …firejewel. Θάλεγα “Άγιε βάλε το χέρι σου” αλλά μεγάλο κορίτσι είμαι και όλο αυτό τον καιρό ο άγιος δεν με καταδέχτηκε, γιατί να το κάνει τώρα; Και να πεις ότι δεν είμαι καλό παιδί; Το καλύτερο. Θα μπορούσαν να το βεβαιώσουν όλοι όσοι με ξέρουν, αλλά δεν τόχουν συνειδητοποιήσει ακόμα. Έτσι ξέρω ότι “χέρι” από αφεντικά, μανάδες, sweetheartους, sweetheartες, φίλους, παιδιά, σκυλιά… με την καλή ή την κακή έννοια μπορεί να μπει, από άγιο χλωμό το βλέπω. Συνέχεια…
Όταν αρχίζεις να έχεις την αίσθηση ότι αυτό που ψάχνεις δεν είναι εκεί που κοιτάς, αλλά εσύ συνεχίζεις να σκαλίζεις, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Είναι αυτό που λέμε “πας γυρεύοντας”; Ίσως. Στη χειρότερη θα έχεις χάσει κάμποση ώρα από τη ζωή σου χωρίς να βρεις αυτό που ψάχνεις και στην ακόμα πιο χειρότερη, θα βρεις κάτι που είχες λόγο να το κρύψεις τόσο καλά. Αν υπάρχει καλύτερη δεν ξέρω, δεν μούχει τύχει. Συνέχεια…
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα και το χουζούρι στον καναπέ, με μουσική και σερφάρισμα, τελειώνει λόγω “ανωτέρας βίας”. Η μπαταρία του φορητού χτύπησε κόκκινο και δεν έχω όρεξη να συνδέω καλώδια, έτσι πρέπει να το βάλω να ξεκουραστεί και να “φάει”, ώστε να είναι το πρωί έτοιμο “για κάθε χρήση”. Αποφεύγοντας το skateboard στο πάτωμα, με τη βοήθεια της λάμπας που φέγγει αμυδρά από το δρόμο, γυρίζω ξανά στον καναπέ και σκεπάζομαι με την κουβέρτα. Συνέχεια…
κάηκε ups? 
νόμιζα δεν μασάνε από αυτά
)
Sober by Tool
Νέα Σχόλια