Περνάω το δεύτερο 24ωρο με overdose χαπιών ημικρανίας. Αυτή τη φορά ξεπέρασα κάθε όριο και κανόνα. Δεύτερο 24ωρο, 4πλή ποσότητα από τη συνιστώμενη και -αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει- τελειώνει όπου νάναι και το δεύτερο μπουκάλι κρασί από χθες. Continue reading
Ήταν λίγο πριν την αρχή. Υποσχέθηκα μια φωτογραφία με τον τίτλο “Frozen second”. Φυσικά πήρα μια σπαστική απάντηση: Όλες οι φωτογραφίες είναι παγωμένα δευτερόλεπτα. Έπρεπε να το προσέξω. Continue reading
Στην ευθεία τα ξημερώματα γίνονται κόντρες. Εκείνη, κάποιες φορές, αυτές τις ώρες στη βεράντα με το βλέμμα χαμένο στο σκοτάδι. Τέτοια βράδια ο ήχος του γκαζιού και οι αλλαγές της ταχύτητας φτιάχνουν το soundtrack της νύχτας της. Και χθες.
Κάποτε έγραφα, ονειρευόμουν, ταξίδευα και μιλούσα περισσότερο. Όχι πια. Μην φανταστείς τρελά πράγματα, απλά περισσότερο. Continue reading
Flashback. 22 Ιανουαρίου 2005. H τελευταία μου συναυλία. Καθώς περπατούσα στη Λιοσίων, η αίσθηση ότι πλησίαζα στο σωστό σημείο με κάθε βήμα γινόταν και πιο έντονη. Continue reading
Με θυμάμαι στα σπίτια φίλων, εκείνα τα χρόνια, να ξεφυλλίζω βιβλία και να χαζεύω δίσκους. Μακριά από τους καναπέδες και τα τραπέζια που υπήρχε η δράση. Continue reading
Τα κινούμενα σχέδια είναι για παιδιά. Ναι, καλά. Τα δάκρυα είναι διάφανα. Ναι, καλά. Εντάξει, μερικές φορές είναι στο χρώμα που έχουν τα λασπόνερα. Continue reading
Τώρα αυτό ξεκίνησε σαν ένα από κείνα τα θεματάκια τα επετειακά. Να είμαστε καλά, να περνάμε καλά, να ευτυχήσουμε, να κονομήσουμε και δε συμμαζεύεται. Ίσως και να καταλήξει σαν τέτοιο. Έτσι κι αλλιώς κάθε φορά που αρχίζω να γράφω, δεν ξέρω ούτε τι θέλω να πω, ούτε που θα καταλήξω, ούτε αν θα καταλήξω. Continue reading
…ξανά που γίνονται απολογισμοί, ισολογισμοί και συχνά παραλογισμοί. Αποφεύγω να σκέφτομαι τι πέρασε, όπως αποφεύγω να κάνω σχέδια για ότι θάρθει. Δε μιλάω για τα οργανωτικά και απαραίτητα να κυλάει η ζωή αλλά για τα ιδιαίτερα. Αυτά που δίνουν νόημα. Continue reading
]
Κατά τα άλλα.. 
