Όταν ήμουν μικρή ζούσαμε επτά άτομα σε δυόμιση δωμάτια. Το ένα ήταν το “καλό” και δεν έπρεπε να μπαίνει κανείς μέσα. Το βράδυ κοιμόντουσαν εκεί οι θείοι μου. Ήταν το μέρος που έβαζε τους επισκέπτες η μάνα μου στις γιορτές. Continue reading
- Πες μου ένα λόγο για τον οποίο δε θάφευγες.
- Για κανένα, τρελός είσαι; Τόσα χρόνια το ονειρεύομαι. Από καιρό όλες οι κινήσεις είναι για να το κάνω και συ μου λες αν θάμενα; Με τίποτα και για κανέναν. Continue reading
ή τουλάχιστον αυτό νόμισα στην αρχή, ξεκίνησε το “ταξίδι”. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αιτία μάλλον στάθηκαν οι εικόνες ενός link. Το μόνο κοινό σημείο που μπορώ να σκεφτώ είναι η θάλασσα, αλλά δεν έχει σημασία. Continue reading
Οποιαδήποτε άλλη φορά θα χρησιμοποιούσα τα λόγια να εξηγήσω. Περισσότερο να πω για να “αρχειοθετήσω” τα πράματα και τις καταστάσεις στο μυαλό μου. Όχι αυτή τη φορά. Όχι όπως συνήθως. Όλες οι “μάχες” στη ζωή μου ήταν στα ίσια. Πρώτη φορά δεν μπορώ να πολεμήσω. Continue reading
Παλιότερα έβλεπα όνειρα ότι πετάω. Λέω ότι ήταν όνειρα γιατί δεν μπορεί να ήταν πραγματικότητα. Δεν τα ένιωθα όμως για όνειρα. Η αίσθηση ήταν εντελώς πραγματική και δεν θυμάμαι να ξυπνούσα μετά. Με ψυχολογίες και μεταφυσικά δεν έχω ασχοληθεί, ούτε σκοπεύω να αρχίσω τώρα, έτσι κράτησα μέσα μου την αίσθηση και έπαψα να αναρωτιέμαι. Ότι νιώθω σαν αληθινό, είναι αληθινό. Έχει κανείς αντίρρηση; Continue reading
Καλά ήταν. Καμμιά δεκαριά άτομα, σε σπίτι που, βασικό αυτό, δεν έπρεπε να συγυρίσω εγώ. Διάθεση να ξεχαστούν, παραμεριστούν, πνιγούν όλα και με πολύ χαλαρή και άνετη σχέση μεταξύ μας. Δεν περνάω τη “σαρκοφάγα” φάση μου, οπότε τα δρώμενα γύρω στο τζάκι δεν με συγκίνησαν. Περνάω όμως την “υπογλυκαιμική” μου φάση, οπότε το τραπεζάκι με τα γλυκά και το (αγαπημένο μου) κόκκινο κρασί με τράβηξε από την αρχή και εκεί παρέμεινα σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Continue reading
Σήμερα ήμουν θλιμμένη. Ίσως πιο σωστά θα ήταν να έλεγα “πεσμένη”. Ένα όνειρο χθες βράδυ, από τα σπάνια που βλέπω, γεμάτο φανταστικές ιστορίες κλεμμένες από την αποθήκη του ανικανοποίητου, το χιόνι που έφυγε, ο καιρός της θάλασσας που αργεί να έρθει, είναι και αυτό το “δράμα” που συμπληρώνει την αστεία πλευρά μου. Όλη μέρα το άφηνα να κυλάει κάνοντας τα συνηθισμένα, αγνοώντας το. Ως απόψε, ως πριν λίγο. Continue reading
…”να να να νάνα να νααα eleeectric eeeye”…
Ένας μπόμπιρας στα έντεκα, να προσπαθεί να τραγουδήσει χωρίς λέξεις ένα μάλλον μέταλ κομμάτι από όσο μπορώ να καταλάβω, κυρίως από το ρυθμικό κούνημα του κεφαλιού. Ένα κούνημα που με γυρνάει δεκαετίες πίσω, επί Obre και Rainbow. Ένα κούνημα που πρέπει να είναι στα γονίδιά του αφού δεν έχει βρεθεί σε τέτοια μέρη, ούτε έχει δει δεκάδες μεταλάδες να κουνάνε ρυθμικά το κεφάλι μπροστά σε καθρέφτες ή τοίχους. Continue reading
Γνώρισα το διαδίκτυο στο τέλος του προηγούμενου αιώνα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά βρήκα την παραπάνω φράση πολύ εντυπωσιακή για αρχή. Σκέφτηκα να πω στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας, αλλά ξαφνικά ένιωσα σαν τον Highlander, σα να ήμουν έτοιμη να πω ότι σέρφαρα με τον …υπολογιστή των Αντικυθήρων και τρόμαξα. Εντάξει θα είχε ένα κύρος διαφορετικό, αλλά τσακίζει τη γυναικεία μου ματαιοδοξία. Άλλο να κουβαλάς στα χρόνια σου τον προηγούμενο αιώνα και άλλο χιλιετία ολόκληρη. Continue reading
Στα εφηβικά μου χρόνια, τα τρένα ασκούσαν μια παράξενη γοητεία πάνω μου. Καθισμένη τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια στη βεράντα του σπιτιού μου, ένα μοναχικό σπίτι στη μέση του Λαμιώτικου κάμπου, έβλεπα απέναντι στο βουνό Όθρυς τα φώτα τρένων που χάνονταν στις γαλαρίες και φανταζόμουν ότι ταξίδευα κι εγώ μαζί τους. Άλλες φορές ένιωθα κατάσκοπος της ζωής των επιβατών τους και έπλαθα ιστορίες. Αναρωτιόμουν ποια δράματα και ποιές χαρές έκρυβαν οι άνθρωποι που ταξίδευαν εκείνη τη στιγμή και πως θα ένιωθαν αν ήξεραν ότι τους “παρακολουθώ”. Continue reading
Κατά τα άλλα.. 
