Posts Tagged “βόλτες”

…καταλαβαίνω την έκπληξή σου. Εκεί που δεν ήξερες καν ότι υπάρχεις, ανακάλυψες ότι είσαι και αγαπημένο. Έτσι είναι η ζωή “καλό μου”. Γεμάτη εκπλήξεις. Ευχάριστες και δυσάρεστες. Ήρθε και για σένα η ώρα να τις δεις όλες μαζεμένες. Δεν ξέρω αν θα τα ξαναπούμε και γι αυτό είπα να σου δώσω μια γερή δόση. Αν είσαι έτσι όπως νομίζω, θα σ’ αρέσει, αν όχι, μπορείς να την κάνεις διακριτικά. Δεν θάχεις την αποκλειστικότητα σε αυτό αλλά δεν θάχεις ούτε εμένα. Συνέχεια »

Οι βραδιές μυρίζουν άνοιξη. Ακολουθώντας μια ξαφνική παρόρμηση πήγα για περπάτημα καθώς έπεφτε το βράδυ. Πίστευα ότι θα είναι τρομαχτικά ή ίσως και επικίνδυνα. Δεν ήταν. Είχε όμορφα “σκοτεινά” χρώματα, τα φώτα της πόλης να λάμπουν από μακριά, έντονη μυρωδιά από τη θάλασσα και κύματα. Συνέχεια »

Δε μιλάω για τη Halle Berry, μιλάω για το “χάλι μαύρο”. Όχι ότι δεν το έβλεπα τις άλλες φορές. Σε κάθε βόλτα ήταν εκεί, απλά δεν έβγαινα για να δω, μόνο για να περπατήσω. Αν μου γεννιόταν η διάθεση για εικόνες, δεν είχα παρά να έχω στραμμένο το κεφάλι μου μόνιμα προς τη θάλασσα. Τουλάχιστον έχει γαλάζιο χρώμα και μακρινό ορίζοντα. Απαγορεύονται οι στροφές του κεφαλιού προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση. Συνέχεια »

Μπορεί να περάσει καιρός χωρίς να αναζητήσω, χωρίς να επιθυμήσω ή να θελήσω να αποκτήσω οτιδήποτε. Μετά έρχεται μια μέρα ή νύχτα και ξαφνικά, από το πουθενά ή για ασήμαντη αφορμή, θέλω χθες αυτό που μου τράβηξε την προσοχή. Δεν μπορώ να περιμένω ούτε μια ώρα. Μάλλον δε θέλω, άσχετα αν θα αναγκαστώ ή θα μπορούσα να περιμένω όσο χρειάζονταν ή και μπορεί να μην το αποκτήσω ποτέ. Σημασία έχει ότι το θέλω πολύ και τώρα. Συνέχεια »

Τον τελευταίο καιρό θυμήθηκα μια παλιά μου αγαπημένη συνήθεια. Κάτι ένα αμάξι πρόκληση, κάτι η πολύ κλεισούρα των τελευταίων χρόνων, κάτι που περνάω μια δεύτερη εφηβεία… δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος, πόσο μάλλον εγώ. Έτσι άρχισα τις νυχτερινές βόλτες με το αμάξι. Με την πρώτη ευκαιρία που θα βρω και αφού ετοιμάσω τα πλήθη, ξεκινάω τη βραδινή μου περιπλάνηση. Δεν υπάρχει προορισμός, συνήθως παίρνω την παραλιακή και πάω προς Σούνιο. Συνέχεια »