Posts Tagged “μαυρίλα”

Σβήνω αφηρημένα το μάτι της κουζίνας ρίχνοντας μια ματιά στα γιουβαρλάκια. Δεν έχω όρεξη για τίποτα και γι αυτό πρέπει να συνεχίσω. Το σπίτι είναι άδειο και βομβαρδισμένο μετά από ένα Σαββατοκύριακο οικογενειακής ευτυχίας. Συνέχεια »

Σήμερα νιώθω το χρόνο, την αίσθηση του καιρού, τα πράγματα που αλλάζουν, το βέλος που μόνο μπροστά πάει. Το νιώθω να σφυρίζει γύρω μου. Ξεκίνησα να γράφω. Για να το εξευμενίσω. Μερικές φορές το κοροϊδεύω, το ξεχνάω. Άλλες δεν είναι καθόλου έτσι. Όπως σήμερα. Δεν γίνεται να γράψω. Δεν θα ήμουν ειλικρινής. Έχω και γω τα όριά μου. Συνέχεια »

Τη μέρα οι δρόμοι γεμίζουν από ζωντανούς-νεκρούς με κενό βλέμμα, που κινούνται σε κάθε πιθανή διαδρομή. Τη νύχτα οι δρόμοι αδειάζουν από τους νεκροζώντανους και γεμίζουν από βαμπίρ. Μερικά είναι τα ίδια άτομα που το πρωί περπατούν υπνωτισμένα, κάποια είναι μια εντελώς ξεχωριστή φυλή που ζει τη μόνο τη νύχτα. Συνέχεια »

Ζω στο matrix. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου περιστρέφεται γύρω από τον υπολογιστή. Το δικτυωμένο υπολογιστή. Aλλιώς δεν μπορώ να ησυχάσω. Νιώθω μια απέραντη μοναξιά αν δεν μπορώ να κάνω ping σε μια άλλη ip. Νιώθω στέρηση όταν δεν μπορώ να αγγίξω το πληκτρολόγιο. Συνέχεια »

…καταλαβαίνω την έκπληξή σου. Εκεί που δεν ήξερες καν ότι υπάρχεις, ανακάλυψες ότι είσαι και αγαπημένο. Έτσι είναι η ζωή “καλό μου”. Γεμάτη εκπλήξεις. Ευχάριστες και δυσάρεστες. Ήρθε και για σένα η ώρα να τις δεις όλες μαζεμένες. Δεν ξέρω αν θα τα ξαναπούμε και γι αυτό είπα να σου δώσω μια γερή δόση. Αν είσαι έτσι όπως νομίζω, θα σ’ αρέσει, αν όχι, μπορείς να την κάνεις διακριτικά. Δεν θάχεις την αποκλειστικότητα σε αυτό αλλά δεν θάχεις ούτε εμένα. Συνέχεια »

Οποιαδήποτε άλλη φορά θα χρησιμοποιούσα τα λόγια να εξηγήσω. Περισσότερο να πω για να “αρχειοθετήσω” τα πράματα και τις καταστάσεις στο μυαλό μου. Όχι αυτή τη φορά. Όχι όπως συνήθως. Όλες οι “μάχες” στη ζωή μου ήταν στα ίσια. Πρώτη φορά δεν μπορώ να πολεμήσω. Συνέχεια »

Έχω τις μαύρες μου. Ξέρω γιατί, ξέρω ότι θα περάσει, ξέρω ότι είναι όλα χωρίς σημασία και περαστικά. Το κυριότερο, ξέρω ότι μετά όλα αυτά θα φαντάζουν γελοία σχεδόν. Ε και;  Δηλαδή τι; Πρέπει να πάω fast forward τη ζωή μου κάπου που θα ισχύουν όλα τα “σωστά” και “λογικά”; Δε νομίζω ότι θα μπορέσω ή μάλλον όπως μου βγαίνει… Δε σφάξανε babe. Συνέχεια »

Αν μπορούσα να διαλέξω θα ήμουν χιλιόμετρα από δω. Ήχοι, μουσικές, κόσμος, χρώματα, μυρωδιές, ατμόσφαιρα γλεντιού. Αν μπορούσα να διαλέξω θα προτιμούσα ακόμα και ένα λευκό δωμάτιο. Δεν μπορώ όμως. Μια λύση θα ήταν να ήμουν σχεδόν μεθυσμένη. Δεν είμαι όμως. Είμαι αναγκασμένη να περπατάω ανάμεσα σε κόσμο που νιώθω να με ακουμπάει, να με σπρώχνει και ταυτόχρονα να είναι ένα σύμπαν μακριά ή μήπως είμαι εγώ ένα σύμπαν μακριά; Συνέχεια »

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα και το χουζούρι στον καναπέ, με μουσική και σερφάρισμα, τελειώνει λόγω “ανωτέρας βίας”. Η μπαταρία του φορητού χτύπησε κόκκινο και δεν έχω όρεξη να συνδέω καλώδια, έτσι πρέπει να το βάλω να ξεκουραστεί και να “φάει”, ώστε να είναι το πρωί έτοιμο “για κάθε χρήση”. Αποφεύγοντας το skateboard στο πάτωμα, με τη βοήθεια της λάμπας που φέγγει αμυδρά από το δρόμο, γυρίζω ξανά στον καναπέ και σκεπάζομαι με την κουβέρτα. Συνέχεια »