Posts Tagged “τραγούδια”

Ήταν μια απαίσια μέρα αλλά είναι μια φανταστική βραδιά. Ησυχία, δέντρα, δροσιά και ένα υπέροχο φεγγάρι. Η μελωδία έρχονταν συχνά στο μυαλό μου αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ με τίποτα τον τίτλο. Χρόνια τώρα. Και ξαφνικά σήμερα το απόγευμα θυμήθηκα τίτλο, καλλιτέχνη και το βρήκα. Sailing for Greece… Συνέχεια »

on a journey under the skin… Ποτέ δεν είπα όχι για ένα τέτοιο ταξίδι.

Νύσταζα πολύ. Από νωρίς. Λίγο πριν τις δώδεκα ήμουν σχεδόν κοιμισμένη, σχεδόν ξαπλωμένη και με τον υπολογιστή στα πόδια μου. Τα μάτια μου ήταν αδύνατο να μείνουν ανοιχτά και τα έκλεισα. Υπολογιστή και μάτια. Συνέχεια »

Οποιαδήποτε άλλη φορά θα χρησιμοποιούσα τα λόγια να εξηγήσω. Περισσότερο να πω για να “αρχειοθετήσω” τα πράματα και τις καταστάσεις στο μυαλό μου. Όχι αυτή τη φορά. Όχι όπως συνήθως. Όλες οι “μάχες” στη ζωή μου ήταν στα ίσια. Πρώτη φορά δεν μπορώ να πολεμήσω. Συνέχεια »

Έχω τις μαύρες μου. Ξέρω γιατί, ξέρω ότι θα περάσει, ξέρω ότι είναι όλα χωρίς σημασία και περαστικά. Το κυριότερο, ξέρω ότι μετά όλα αυτά θα φαντάζουν γελοία σχεδόν. Ε και;  Δηλαδή τι; Πρέπει να πάω fast forward τη ζωή μου κάπου που θα ισχύουν όλα τα “σωστά” και “λογικά”; Δε νομίζω ότι θα μπορέσω ή μάλλον όπως μου βγαίνει… Δε σφάξανε babe. Συνέχεια »

Γύρισα. Αρχικά δεν ήταν σχεδιασμένο ούτε καν να φύγω, αλλά έγινε. Το Σάββατο το πρωί και ενώ ετοιμαζόμουν ψυχολογικά να φτιάξω καφέ και να ξεκινήσω ένα τριήμερο χωρίς τίποτα στο πρόγραμμα, έπεσε η ιδέα. Σε λιγότερο από μια ώρα είμασταν στην εθνική. Με καρναβαλισμούς και εορταστικές εκδηλώσεις κατά παραγγελία δεν ενθουσιάζομαι, αλλά είμαι μέσα για αργίες και εκτός προγράμματος ιδέες. Συνέχεια »

Οι βραδιές μυρίζουν άνοιξη. Ακολουθώντας μια ξαφνική παρόρμηση πήγα για περπάτημα καθώς έπεφτε το βράδυ. Πίστευα ότι θα είναι τρομαχτικά ή ίσως και επικίνδυνα. Δεν ήταν. Είχε όμορφα “σκοτεινά” χρώματα, τα φώτα της πόλης να λάμπουν από μακριά, έντονη μυρωδιά από τη θάλασσα και κύματα. Συνέχεια »

Αν μπορούσα να διαλέξω θα ήμουν χιλιόμετρα από δω. Ήχοι, μουσικές, κόσμος, χρώματα, μυρωδιές, ατμόσφαιρα γλεντιού. Αν μπορούσα να διαλέξω θα προτιμούσα ακόμα και ένα λευκό δωμάτιο. Δεν μπορώ όμως. Μια λύση θα ήταν να ήμουν σχεδόν μεθυσμένη. Δεν είμαι όμως. Είμαι αναγκασμένη να περπατάω ανάμεσα σε κόσμο που νιώθω να με ακουμπάει, να με σπρώχνει και ταυτόχρονα να είναι ένα σύμπαν μακριά ή μήπως είμαι εγώ ένα σύμπαν μακριά; Συνέχεια »

Η ώρα κόντευε δώδεκα και το χιόνι έπεφτε πυκνό. Τεράστιες απαλές νιφάδες ξεχύνονταν από ένα γκριζόμαυρο, απόκοσμο ουρανό. Οι άνθρωποι τυλιγμένοι σε χοντρά και άχαρα ρούχα, σκυφτοί και βλοσυροί, γλυστρούσαν σε μισάνοιχτες πόρτες που κλείναν πίσω τους βιαστικά. Ακόμα και όσοι ήταν αναγκασμένοι να μιλήσουν με άλλους, περιόριζαν τις λέξεις στα απαρραίτητα. Συνέχεια »

…”να να να νάνα να νααα eleeectric eeeye”…
Ένας μπόμπιρας στα έντεκα, να προσπαθεί να τραγουδήσει χωρίς λέξεις ένα μάλλον μέταλ κομμάτι από όσο μπορώ να καταλάβω, κυρίως από το ρυθμικό κούνημα του κεφαλιού. Ένα κούνημα που με γυρνάει δεκαετίες πίσω, επί Obre και Rainbow. Ένα κούνημα που πρέπει να είναι στα γονίδιά του αφού δεν έχει βρεθεί σε τέτοια μέρη, ούτε έχει δει δεκάδες μεταλάδες να κουνάνε ρυθμικά το κεφάλι μπροστά σε καθρέφτες ή τοίχους. Συνέχεια »

Όταν αρχίζεις να έχεις την αίσθηση ότι αυτό που ψάχνεις δεν είναι εκεί που κοιτάς, αλλά εσύ συνεχίζεις να σκαλίζεις, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Είναι αυτό που λέμε “πας γυρεύοντας”; Ίσως. Στη χειρότερη θα έχεις χάσει κάμποση ώρα από τη ζωή σου χωρίς να βρεις αυτό που ψάχνεις και στην ακόμα πιο χειρότερη, θα βρεις κάτι που είχες λόγο να το κρύψεις τόσο καλά. Αν υπάρχει καλύτερη δεν ξέρω, δεν μούχει τύχει. Συνέχεια »

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα και το χουζούρι στον καναπέ, με μουσική και σερφάρισμα, τελειώνει λόγω “ανωτέρας βίας”. Η μπαταρία του φορητού χτύπησε κόκκινο και δεν έχω όρεξη να συνδέω καλώδια, έτσι πρέπει να το βάλω να ξεκουραστεί και να “φάει”, ώστε να είναι το πρωί έτοιμο “για κάθε χρήση”. Αποφεύγοντας το skateboard στο πάτωμα, με τη βοήθεια της λάμπας που φέγγει αμυδρά από το δρόμο, γυρίζω ξανά στον καναπέ και σκεπάζομαι με την κουβέρτα. Συνέχεια »